Η Rebecca Wilcox, δημιουργεί μια ποιητική μη-αφήγηση χρησιμοποιώντας ήχο, με τη μορφή φωνής, θορύβου, κειμένων, βίντεο και εγκαταστάσεων που υλοποιούν την υφή αυτών των ηχητικών δομών σε απτές μορφές. Χρησιμοποιεί πληροφορίες από διάφορους χώρους και επιφάνειες και δημιουργεί καλούπια, ενσωματώνοντας υφές που δεν προσφέρουν εύκολα σαφείς πληροφορίες. Η Wilcox εξερευνά την επιπεδότητα και την επιφάνεια στην κινούμενη εικόνα, παρατηρώντας τις διασταυρώσεις ψηφιακών επιφανειών, ποίησης και ήχου. Παίζει με μια εικόνα που είναι ταυτόχρονα κοντά και μακριά, συναφή με τη διαδικασία του γραψίματος και τις απτικές και οπτικές υποδηλώσεις του. Τα κείμενά της, απλά αλλά με το νόημα διαρκώς να δραπετεύει, αποπροσανατολίζουν τον ακροατή και τον αναγνώστη, αναδεικνύοντας διάφορες διαστάσεις στο ενδιάμεσο των λέξεων. Η δουλειά της υποβάλει ένα συγκεκριμένο ρυθμό και φέρνει στο προσκήνιο τη σημασία του θυμικού. Είναι συναισθηματικά φορτισμένη αλλά με εννοιολογική εκκίνηση, αμφισβητώντας αυτή τη προβληματική διάκριση. Το νόημα στο έργο της δημιουργείται από την υπαινιγμό, την παράλειψη των λέξεων και τον τόνο. Οι διαδικασίες διαστρωμάτωσης και διαγραφής εμφανίζονται, οπτικά και ακουστικά, ως ένας τρόπος άρνησης της παράδοσης στο πλήθος πληροφοριών και συμμετοχής στην αναπαραγωγή τους.