Δάσκαλοι και φοιτητές εκθέτουν μαζί και βρίσκουν την ευκαιρία για ένα δημιουργικό διάλογο. Είναι η έκθεση του Ζ΄ Εργαστηρίου Ζωγραφικής της ΑΣΚΤ με τον πρόεδρο του τμήματος καθηγητή Αριστοτέλη Τζάκο και το συνεργάτη του Γιάννη Ανδριωμένο που συνεκθέτουν με τους φοιτητές τους Γιώργο Αρμακόλλα, Θωμά Γαλάτο, Mirel Gjalena,  Κώστα Ζώτο, Ιωάννα Λημνιού, Στάθη Μαυρίδη, Νίκο Νέσκε, Μαρία Πετρούτσου, Γιώργο Πουλή, Caterina Rossi, Θεόδωρο Σαΐτη. Επιμέλεια έκθεσης: Τζίνα Δελλασούδα, εικαστικός – επιμελήτρια. Η έκθεση φιλοξενείται στο Χώρο Τέχνης Ισόγειο, στην Κηφισιά από τις 23 Φεβρουαρίου ως τις 16 Μαρτίου.

«Οι έντεκα νέοι καλλιτέχνες, ανακαλύπτουν ή εφευρίσκουν την προσωπική τους εικαστική γλώσσα δουλεύοντας στον ίδιο χώρο, στο ίδιο εργαστήριο. Τα ερεθίσματα είναι κοινά κι όμως το αποτέλεσμά τους μοναδικό για τον καθένα. Η επίδραση της διδασκαλίας και της συνύπαρξης διαπιστώνουμε ότι εξυπηρετούν και σέβονται τόσο την ανάγκη αυτοπροσδιορισμού όσο και την ανάπτυξη της προσωπικής έκφρασης του κάθε φοιτητή ξεχωριστά, μέσα από τον πειραματισμό και τη δουλειά του.
Ο δάσκαλος πολλές φορές, όπως και στην προκειμένη έκθεση, συνομιλεί με τους σπουδαστές του επί ίσοις όροις και μας επιτρέπει να λάβουμε μέρος σ’ αυτή τη διαλεκτική διαδικασία μέσω του εικαστικού έργου.

Η ιστορία της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ) είναι περίπου ισόχρονη με το Νεοελληνικό κράτος. Ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1837 και από το 1930 αποτελεί αυτοτελές Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα ισότιμο προς το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Σπουδαίοι καλλιτέχνες όπως: Παρθένης, Μόραλης, Κεφαλληνός, Τέτσης, Γραμματόπουλος, Παππάς, Καλαμαράς, Μυταράς, Κοκκινίδης, Κεσσανλής, Λάππας δίδαξαν για χρόνια στα εργαστήρια της ΑΣΚΤ και η λίστα αυτή συνεχίζει να εμπλουτίζεται…
Ένα εργαστήριο ορίζεται ιδανικά -κατά τη γνώμη μου- από τα εξής χαρακτηριστικά: ζωντάνια, δημιουργικότητα, οργάνωση, πολυφωνία, πειραματισμό, μελέτη, έρευνα, αλληλεγγύη. Τα παραπάνω περιγράφουν με ακρίβεια την εμπειρία της συνεργασίας μου με το Ζ΄ Εργαστήριο Ζωγραφικής της ΑΣΚΤ.

Τα έργα των νέων καλλιτεχνών μιλούν από μόνα τους. Φρέσκιες, δυνατές, δομημένες δουλειές, εκρηκτικά χρώματα, πολλή ζωγραφική. Κλασσικά κατά κάποιον τρόπο θέματα αντιμετωπίζονται αλλιώς… …πρόσωπα, αντικείμενα και έννοιες περιγράφονται και επαναπροσεγγίζονται στην απόδοσή τους. Όπως και να έχει, το εργαστήριο μπορεί να γίνει ένας χώρος επικίνδυνα σαγηνευτικός. Οι φοιτητές φαίνεται ξεκάθαρα πως προετοιμάζονται συστηματικά για την εν καιρώ αυτονόμησή τους. Τα έργα τους ανοιχτό παράθυρο κι εμείς θεατές προσπαθούμε να διακρίνουμε μέσα απ’ αυτό τη ζωή και τη δράση τους».
Τζίνα Δελλασούδα