Πάντα με φόβιζαν οι φυλακές. Έχουν κάτι το ασφυκτικά παγωμένο. Κι όμως μέσα τους βρίσκεις κατακόκκινες καρδιές που ανασαίνουν, πίσω από αδιαπέραστα σίδερα. Υπάρχουν κάποιοι που η μοίρα τους όρισε να καταδικαστούν από "θεούς και ανθρώπους", ως || Βαρυποινίτες ||.

Και είναι αλήθεια, έχουν διαπράξει ένα σωρό αμαρτήματα. Αν όμως οι Βαρυποινίτες ήμασταν εμείς; Τα παιδιά μας; Οι φίλοι, οι γονείς και τ' αδέρφια μας;

Τότε θα τους καταδικάζαμε ή θα τολμούσαμε ν' αναζητήσουμε τρόπο να τους εξιλεώσουμε;

Και τι "εκείνοι" θα μπορούσαν να ονειρεύονται πίσω απ' τα βαριά κελιά;