Ποιο είναι το παρελθόν της τέχνης που λατρεύουμε; Αποτελεί έργο των σημερινών καλλιτεχνών να αποκαλύψουν τα μυστικά του παρελθόντος ενός έργου τέχνης;  Και πόσο συχνά, οι καλλιτέχνες, συμβιβάζονται με αυτό το παρελθόν.Μήπως το αντιμετωπίζουμε σαν μια εννοιολογική κατάσταση, και αναμορφώνουμε ένα διάλογο με αυτό; Αντιπαραθέτοντας τον Χρόνο ως καταλύτη για την ταυτότητα της Ιστορίας της Τέχνης;Το παρελθόν και το δηλητήριο στην τέχνη ως μέσο και ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε το Δηλητηριώδες παρελθόν ενός έργου τέχνης εάν αυτό εγχέεται σε ένα θεατρικό έργο σε μια performance ή εντός ενός μουσικού κομματιού.  Η αλληγορία αυτή με την ταριχευμένη οχιά, της τέχνης ως καθρέφτη των λαθών και των καταστροφών του παρελθόντως, αυτό το «φίδι», μπορεί να μας δηλητηριάσει εδώ και τώρα;«Η τέχνη μπορεί να είναι δηλητηριώδης ως μορφή του παρελθόντος της;"Αυτές οι λέξεις που αναφέρονται στον Σαίξπηρ στο έργο Ερρίκος IV , σε αυτό το εκπληκτικό μονόλογο της Queen Margaret, αποκαλύπτουνε τις δηλητηριώδεις πτυχές ενός αντικειμένου και πώς η μετατροπή του σε τέχνη γίνεται ανατροπή. Μια παράσταση performance που αναζητάει ένα ιδιαίτερο σημείο σύγκλισης συναισθηματων, χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα το τέλος από το θεατρικό έργο Salome του Oscar Wilde απόσπασμα από το έργο Kaspar του Peter Handke, και το rap Panick Attack του Dave απο το BBC.Ο καμβάς είναι το κλασικό έργο όπου μέσα στο δέρμα του, είναι κρυμμένα, κάτω από μια μάσκα, τρομερά μυστικά. Ανάμεικτα συναισθήματα θα δημιουργηθούν κατά την διάρκεια της Live Art action, όπως, ακύρωση, αποτυχία, λογοπαίγνιο, πειστικότητα, υπερβολή, παραλογισμός, βωμολοχία, παιδικότητα, οίδημα, το άγχος, ο πόνος ή υπερβολή. Κούφια λόγια. Δυσκολία στη διαμόρφωση συνεκτικής πρότασης, ιδέες. Κατάχρηση της αντίθεσης. Λεπτότητα. Ανηθικότητα. Έλλειψη γοητείας. Πέρα από τα όρια. Πάρα πολύ ταλέντο, λίγο ταλέντο. Αληθινό.Αυτά τα συναισθήματα, αυτο το ιδιαίτερο σημείο σύγκλισης, είναι το ζητούμενο αποτέλεσμα για την performance. Πρέπει να είναι τα ίδια ακριβώς σαν και αυτά που περιέγραψε Ο Victor Hugo για τον Shakespeare και την εποχή του και το πώς το κοινό και ακόμα και οι συνεργάτες του τον αντιμετώπιζαν αλλά χωρίς να χρησιμοποιηθούν τα κείμενα του .Η performance και η θεατρική απόδοσή της κοντά στα όρια της τρέλας κάνει το τέλος της performance πολύ ιδιαίτερο και όλα αυτά που παρατηρήσαμε κατά την διάρκειά της, είναι τα λόγια μιας άρρωστης μάσκας που χρειάζεται θεραπεία από το ίδιο της το παρελθόν, όπως επίσης και ο ηθοποιός που βρίσκεται πίσω απ το προσωπείο, προσπαθώντας, στην εν λόγω θεατρική τρέλα, να γεφυρώσει αιώνες δηλητηριασμένης τέχνης.Μια βίντεο εγκατάσταση κατά μήκος του χώρου, θα υποστηρίζει την performance. Share