Σε συνέχεια της έκθεσης με τίτλο La veritá é sempre un’ altra (Η αλήθεια είναι πάντα μια άλλη) που πραγματοποιήθηκε στην  Galleria Nazionale d’Arte Moderna e Contemporanea στη Ρώμη που ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο του 2018 και περιλάμβανε 23 έργα από τη Συλλογή του ΕΜΣΤ, ενταγμένα στη μόνιμη συλλογή της Galleria Nazionale, που παρουσιάζεται υπό μορφήν έκθεσης με τίτλο Time is Out of Joint, το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ) φιλοξενεί στον δικό του χώρο μια επιλογή από βίντεο έργα της συλλογής της Galleria Nazionale.

Η έκθεση αυτή, σε συνδυασμό με την παρουσίαση της εγκατάστασης των Botto&Bruno Η μπαλάντα των λησμονημένων περιοχών (Theballad of forgotten places), αποτελεί την 3η εκδοχή της σειράς του μουσείου Το ΕΜΣΤ στον Κόσμο, η οποία ξεκίνησε το 2016. Κάθε πρότζεκτ της σειράς αποτελείται από δύο μέρη, ένα στο εξωτερικό και ένα στην Αθήνα.

Ο διαπολιτισμικός διάλογος, πιο απαραίτητος ίσως από ποτέ, ειδικά στην Ευρώπη, επεκτάθηκε με πρωτοβουλία του ΕΜΣΤ για να ενισχύσει τη δυνατή και μακρά σχέση μεταξύ της Ελλάδας και της Ιταλίας. Ήταν η πρώτη φορά που η Galleria Nazionale άνοιξε τους χώρους της σε έναν ξένο οργανισμό και ενσωμάτωσε έργα της συλλογής του στη παρουσίαση της δικής της μόνιμης συλλογής.

Τα οκτώ βίντεο που παρουσιάζονται στο ΕΜΣΤ χαρακτηρίζονται από την πληθώρα προσεγγίσεων και από τη χρήση της εικόνας σε κίνηση η οποία εναλλάσσει στοιχεία τεκμηρίωσης με τα ίδια τα φιλμ των καλλιτεχνών. Τα βίντεο, που έχουν δημιουργηθεί από Ιταλούς καλλιτέχνες διαφόρων γενεών, προσφέρουν μια συνοπτική επιλογή της πιο ενδιαφέρουσας εικαστικής έρευνας Ιταλών καλλιτεχνών των τελευταίων δεκαετιών.

Βίντεο από τους καλλιτέχνες: Εμανουέλε Μπεκέρι, Ντανιέλα Ντε Λορέντζο, Πάολο Μεόνι, Λούκα Μαρία Πατέλλα, Γκράτσια Τόντερι, Tzιμερφρέι

Η ιδέα ξεκίνησε με αφορμή το πρόγραμμα Tempo Forte Iταλία– Ελλάδα 2018,  την πρωτοβουλία της Πρεσβείας της Ιταλίας στην Αθήνα που σε συνεργασία με θεσμικούς και μη θεσμικούς φορείς, καλλιτέχνες και ειδικούς στοχεύει στην σύσφιξη των πολιτιστικών σχέσεων μεταξύ Ιταλίας και Ελλάδας. Στόχος είναι να καλυφθούν όλες οι διαφορετικές μορφές της «τέχνης», από τις πιο Κλασσικές ως τις πιο Σύγχρονες ώστε να φέρουμε «περισσότερη Ιταλία στην Ελλάδα και περισσότερη Ελλάδα στην Ιταλία».