Η κατάκτηση της «ατομικότητας» είναι η υπέρτατη αξία, για την οποία περηφανεύονται οι μοντέρνες κοινωνίες μας: λέξεις όπως «ατομική πρωτοβουλία», «προσωπική ευτυχία», «ατομικό δικαίωμα…», «ατομική αυτονομία», κ.λπ., αποτελούν τα βασικότερα ίσως σημεία αναφοράς της ύπαρξής μας. Το ερώτημα είναι: Μπορούν τα μοντέρνα ανεξάρτητα άτομα να εμπλέκονται σε δεσμούς που συγκροτούν κοινωνία και όχι απλώς «διϋποκειμενικές» ανταλλαγές; Αναγνωρίζουμε πραγματικά και πρόθυμα μια κοινωνική —κι ακόμα περισσότερο μια πολιτική— διάσταση στην ίδια την πολύτιμη ατομικότητά μας; Ή θεωρούμε ότι διασφαλίζεται επαρκώς από τη σύναψη «κοινωνικών συμβολαίων», την εδραίωση τεχνοσυστημικών διαμεσολαβήσεων και μια «διαδικαστικού» τύπου δημοκρατία; Υπάρχει άραγε περίπτωση αυτή τη διάσταση να την παραγνωρίζουμε τόσο ώστε το κοινωνικό και το πολιτικό να «επιστρέφουν» στη ζωή μας με τη μορφή αποτρόπαιων εκδηλώσεων «μαζικότητας», ή ακόμα και ολοκληρωτισμού; Με εργαλείο την ανάλυση του Γάλλου ανθρωπολόγου Λουί Ντυμόν για τον σύγχρονο «ατομικισμό», θα επιχειρήσουμε να διαλευκάνουμε ορισμένες από τις σκοτεινές πλευρές αυτών των ερωτημάτων.

Ο Γιάννης Δ. Ιωαννίδης σπούδασε αρχιτεκτονική στην Αθήνα και ασχολήθηκε με τη μετάφραση βιβλίων όπως «Το Ξεπέρασμα της Τέχνης. Ανθολογία κειμένων της Καταστασιακής Διεθνούς» (Ύψιλον/βιβλία, 1985), «Το Τεχνικό Σύστημα» του Ζακ Ελλύλ (Αλήστου Μνήμης, 2013), κ.α. Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά «Πανοπτικόν», «Ίνδικτος», «Ξενοδοχείο των Ξένων», «Νέα Κοινωνιολογία», «Σημειώσεις της Στέπας». Από τις εκδόσεις Πανοπτικόν αναμένεται η έκδοση του βιβλίου του «Πρέπει να εφεύρουμε ξανά την επανάσταση, αυτό είν’ όλο! Μια συζήτηση με τον Ελευθεριακό για τους Καταστασιακούς». Είναι συνδημιουργός των ιστοσελίδων κριτικής σκέψης, τέχνης και φιλοσοφίας Happyfew και Dangerfew.