Από το 2015 που ξεκίνησε ο κύκλος συζητήσεων «Από το Αμπέλι στο Θέατρο», ο Κώστας Καζαμιάκης έχει συνομιλήσει με πλήθος εικαστικών καλλιτεχνών, φιλοσόφους, συγγραφείς, αρχαιολόγους καθώς και ανθρώπους του θεάματος στο Cafe του ΙΑΝΟΥ.

Σε συνέχεια αυτών των επιτυχημένων κύκλων, τον Σεπτέμβριο 2018 ξεκίνησε ο νέος κύκλος συζητήσεων με τίτλο: «Περί Ωραίου. Συζητήσεις για την Τέχνη, τη Λογοτεχνία, τη Φιλοσοφία, την Αρχαιογνωσία».

Λίγα λόγια για τη συνάντηση στις 22 Δεκεμβρίου 2019 στις 18:00:

Ο Κώστας Καζαμιάκης συνομιλεί με τον ζωγράφο Ανδρέα Σινόπουλο, με θέμα: Ο «σκληρός τόπος» της ζωγραφικής και πως τον βιώνει ο καλλιτέχνης;

Η εκδήλωση θα προβάλλεται ζωντανά στο ianos.gr

Λίγα λόγια για τον Ανδρέα Σινόπουλο:

Ανδρέας  Σινόπουλος. Ζωγράφος, Καθηγητής ζωγραφικής.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961. Σπούδασε Ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών – Εικαστικό Τμήμα, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, με δάσκαλο τον Μ. Θεοφυλακτόπουλο. Παρακολούθησε, επίσης, μαθήματα Χαρακτικής στην ίδια σχολή με δάσκαλο τον Γ. Μήλιο και Ιστορία Τέχνης με τη Νίκη Λοϊζίδη. Η διπλωματική του εργασία (1993) βαθμολογήθηκε με Άριστα. Είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).

Οι δύο πρώτες εκθέσεις περιελάμβαναν, αποκλειστικά, σχέδια  καθώς και έργα με μονόχρωμη μελάνη, βασισμένα στην επαφή και το θαυμασμό του για την απωανατολική ζωγραφική, ενώ, στην τρίτη έκθεση, παρουσίασε έργα σε χρώμα. Από το 1999 διδάσκει ζωγραφική στο Εργαστήριο Ζωγραφικής του Δήμου Ζωγράφου στην Αθήνα. Το 2007 άρχισε να ζωγραφίζει κυρίως μη αναπαραστατικά, και μία μικρή επιλογή από αυτή τη δουλειά, την οποία συνεχίζει μέχρι σήμερα, φωτογραφήθηκε το 2011 και το 2016.

Γράφει ο Ανδρέας Σινόπουλος:

Μέχρι το 2007 πίστευα ότι η (παραστατική) ζωγραφική δικαιώνεται τελικά από το αποτέλεσμα ‒πως εκείνο μόνο έχει αξία. Το αποτέλεσμα ‒που διαρκεί λίγες στιγμές η οριστικοποίησή του‒ μου έδινε κάποια "αόριστη ικανοποίηση", καθόλου όμως η διαδικασία με την οποία έφτανα έως εκεί. «Αόριστη ικανοποίηση», επειδή συνδεόμουν αβέβαια, και λίγο, με ότι ζωγράφιζα. Δεν πήγαζε κάποιο συναίσθημα από μέσα μου, δούλευα μόνο με τη γνώση. Σε αυτή την κατάσταση βρισκόμουν αμήχανος και όχι ευχαριστημένος.  Τότε οδηγήθηκα, στο να αγνοήσω πλήρως τα ζωγραφικά ιδεώδη που είχα. Η βασική ιδέα ήταν να δουλεύω με όλη μου την ύπαρξη παρούσα, όχι αποκλειστικά με το μυαλό μου. Και για να συμβεί αυτό, χρειαζόταν να σχετιστώ με «όλη την ύπαρξή μου»...Περιορίστηκα σε τελείως στοιχειώδη μέσα, χαρτί και ένα ή δύο χρώματα. Δεν προκαθόριζα κανένα αποτέλεσμα την ώρα της ζωγραφικής, δεν έκρινα, δεν σκεπτόμουν τίποτα. Πλησίαζα στο άγνωστο ή μη αναγνωρίσιμο θέμα μου, έχοντας αμείωτη την ένταση με την οποία αναπτυσσόταν η ζωγραφική πράξη -από την αρχή μέχρι την ολοκλήρωση. Κάποιο συναίσθημα τα τροφοδοτούσε όλα αυτά. Ζωγραφίζοντας έτσι, βρισκόμουν σε έναν σκληρό τόπο, στον οποίον όμως, μπορούσα να υπάρχω σχεδόν ακέραιος. Η ζωγραφική δεν γινόταν βάσανο. Από την άλλη πλευρά, δεν εγκατέλειψα τις σπουδές, την παραστατικότητα, θα ήταν σαν να εγκαταλείπω (και να απομακρύνομαι από) την τέχνη μου, το θεμέλιο και το κριτήριο.

 Η ζωγραφική του Ανδρέα Σινόπουλου έχει  εικαστικές- ποιητικές αναφορές που μας οδηγούν στις απόψεις που ακολουθούν.

-Όλοι θέλουν να καταλάβουν τη ζωγραφική. Γιατί δεν προσπαθούν να καταλάβουν το κελάηδημα των πουλιών; Τους αρέσει η νύχτα, ένα λουλούδι, τόσα πράγματα γύρω τους, χωρίς να τα καταλαβαίνουν. Γιατί πρέπει οπωσδήποτε να καταλάβουν τη ζωγραφική;  Πάμπλο Πικάσο, 1881-1973.

-Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα. Νίκος Καζαντζάκης, 1883-1957.

-Η ζωγραφική είναι πολύ εύκολη όταν δεν ξέρεις να ζωγραφίζεις και πολύ δύσκολη όταν ξέρεις. Edgar Degas, 1834-1917.
-Αν ακούς μια φωνή μέσα σου να σου λέει «δεν μπορείς να ζωγραφίσεις», τότε οπωσδήποτε να ζωγραφίζεις, και η φωνή θα σωπάσει. Βίνσεντ Βαν Γκογκ, 1853-1890.