Μετά την επιτυχημένη αναδρομική παρουσίαση του έργου του Εδουάρδου Σακαγιάν στις Βερσαλίες το 2018 οι Kalfayan Galleries (Χάρητος 11, Κολωνάκι, Αθήνα) με χαρά παρουσιάζουν την ατομική έκθεση του εικαστικού με νέα έργα που έχουν ως σημείο αναφοράς ένα από τα δημοφιλέστερα θέματά του, τους ‘θεατές’.

Η πρώτη έκθεση του Εδουάρδου Σακαγιάν με αποκλειστικό θέμα τους ‘θεατές’ είχε πραγματοποιηθεί στην γκαλερί Καλφαγιάν της Θεσσαλονίκης το 2008. Η έκθεση στην Αθήνα το 2020 έρχεται να καταδείξει την ανεξάντλητη, πηγαία και πολυσχιδή έμπνευση του καλλιτέχνη ο οποίος διερευνά το θέμα των θεατών προσδίδοντάς του κοινωνιολογικές και φιλοσοφικές προεκτάσεις. Ενσαρκώνοντας το υπαρξιακό άγχος του σύγχρονου ανθρώπου οι ‘παρατηρητές’ του Σακαγιάν πρωταγωνιστούν σε σκηνές της σύγχρονης καθημερινότητας. Τα ‘περιβάλλοντα’ και οι θεματικές ενότητες των θεατών εμπλουτίζονται και το αστικό τοπίο αποκτά κυρίαρχο ρόλο στα πρόσφατα έργα που παρουσιάζονται στην έκθεση: εικόνες από το μετρό, την κίνηση στους δρόμους ή την αναμονή στην ουρά για το τραμ.

"Ανθρωποι μαζί, με πλήρη τα ατομικά τους χαρακτηριστικά, εικονίζονται όρθιοι ή καθιστοί μαζί, σε απόσταση από εμάς, ακίνητοι ή σε κίνηση, σε πρώτο πλανο, οι οποίοι", όπως σημειώνει ο Σακαγιάν "ενσαρκώνουν στο έπακρο την ιδιαιτερότητα και μοναδικότητα. Όλοι τόσο διαφορετικοί και ταυτόχρονα όλοι τόσο ίδιοι, με την έννοια οτι ενώ όλοι φαίνεται να διαφέρουμε κατά βαθος όλοι μοιάζουμε".

Η εμπειρία του ‘παρατηρείν’ και η μεταλαμπάδευση των εμπειριών, των συναισθημάτων και των σκέψεων επιτυγχάνεται με ζωγραφική μαεστρία μέσα από την απόδοση των ιδιοσυγκρασιακών εκφράσεων του κάθε ‘θεατή’. Ταυτόχρονα στην έκθεση ‘ΕΜΕΙΣ’ οι θεατές του Σακαγιάν αντί να έχουν απωλέσει κάθε κοινωνική και υπαρξιακή δυνατότητα επικοινωνίας, στην ουσία συνυπάρχουν και συνδέονται ψυχικά μεταξύ τους πιό πολύ από ποτέ, ως ατομικότητες επικοινωνούν σε κοινωνικό επίπεδο. Επιθυμώντας όχι μόνο τη συναισθηματική αλλά και τη διανοητική σύνδεση μεταξύ τους ως ένα σύνολο, μια συντροφιά και ως πολίτες, κοινωνικοποιημένοι πλέον παρατηρούν εμάς τους ίδιους τους θεατές τους, τους επισκέπτες της έκθεσης. Είναι πρόσωπα ζωντανά μπροστά στα μάτια μας, ίδιοι με εμάς, σε διάλογο με εμάς, σε μια σχέση αμφίδρομη και διαδραστική χάριν της ζωγραφικής.

Τα διαφορετικά πρόσωπα των θεατών συνθέτουν επίσης ένα σύγχρονο κοινωνικό πορτραίτο, καταδεικνύοντας τη ζωτική επιθυμία κοινωνικότητας μέσω της ζωγραφικής του Ε.Σακαγιαν. Τα ζωγραφικά του έργα προβάλουν την αγάπη προς τον συνάνθρωπο, “κόντρα στον μηδενισμό της ματαιότητας και της μοναξιάς που προκύπτει από την κριτική που απορρίπτει”.

Οι ανθρώπινες μορφές του Σακαγιάν αποτυπώνουν τη βαθιά αγάπη του καλλιτέχνη και κατ’επέκταση την ενδελεχή μελέτη της αρχα’ι’κής γλυπτικής και ζωγραφικής, διάφορων εκφάνσεων της πρωτοχριστιανικής τέχνης και των χειρογράφων, όπως επίσης και της Αρμενικής Τέχνης αλλά και καλλιτεχνών από τον Τσαρούχη ως τους Bonnard, Hopper, O.Dix, Picasso και de Chirico. Συνδιάζοντας ταυτόχρονα την αφαιρετική τέχνη με τον ρεαλισμό ο Σακαγιάν επιχειρεί να επιστρέψει σε έναν αρχα’ι’σμό, όπου όπως ο ίδιος δηλώνει “παρατήρηση, αρετή και ιδανικό–ελπίδα θα συνδιαστούν”.