Τα κτίρια που ζωγραφίζει βρίσκονται διάσπαρτα σε τόπους άγνωστους, αλλά βιωματικά γνώριμους. Η φύση, με κάθε λογής πράσινα και φαιά και μπλε της νύχτας, υφαίνει ιστούς, διαταράσσοντας την ομαλότητα της πορείας του βλέμματος, πάνω σε έγχρωμα τελάρα και ασπρόμαυρα σχέδια. Όλα σχεδιάζονται με αντικειμενική ματιά και όλα ανατρέπονται με παλίμψηστες γραφές.

Δημιουργεί, με εμμονή, ζωγραφικά έργα με λεπτοφυείς κήπους που εισβάλλουν σε κατοικημένους χώρους. Σε κάθε έργο υπάρχει, ως υπόμνηση, κάποιο κτίσμα που τροφοδοτείται από τον μύθο και την αλληγορία. Τοπογραφία που ελίσσεται η ζωγραφική της, γλιστρά μαγικά από το πραγματικό, στο φαντασιακό, για να υποκύψει στο απρόβλεπτο.

Η Ηώ Αγγελή ολοκληρώνει μια ιστορία, εισχωρώντας στο βάθος της αφήγησης.

Στην άκρη της μνήμης.