-Ο Κ. με καμένο πρόσωπο, στον προαύλιο χώρο ενός εργοστασίου στην Ελευσίνα
-Η Ελένη με κοχύλια για μάτια // γυαλιά-κοχύλια
-βόλτα στην βροχή, από το πάρκο Τρεπτάουερ στο Κρόιτζμπερκ
-lockdown 2020, η Δάφνη κοιτάζει την πόλη από το μπαλκόνι στον Στρέφη

8. Μην, πάντως, κάνεις το λάθος να νομίζεις ότι κάθε επιθυμία είναι λαχτάρα. “Αγαπάμε να
συλλογιζόμαστε το μπλε, όχι γιατί έρχεται προς τα εμάς, αλλά γιατί μας τραβά στην
κατεύθυνσή του,” έχει γράψει ο Γκαίτε, και ίσως έχει δίκιο. Αλλά δεν με ενδιαφέρει να
επιθυμώ να ζήσω σε έναν κόσμο στον οποίο ζω ήδη. Δεν θέλω να λαχταρώ μπλε πράγματα,
και ο Θεός να αποτρέψει οποιαδήποτε “μπλεσύνη”. Πάνω από όλα, θέλω να σταματήσεις
να μου λείπεις.

-Η Ανθή στο μπαλκόνι της, έχει κλείσει τα μάτια, ο ήλιος ήταν πολύ δυνατός
-ένα πιάτο με πασχαλινά αποφάγια στον Αντάρτη στον Θέρισο
-το μοναδικό δέντρο που είδα στην διαδρομή προς το σφαγείο
-2 μαρμαρωμένοι άνδρες μαλώνουν στην Γλυπτοθήκη της Κοπεγχάγης

36. O Γκαίτε περιγράφει το μπλε ως ένα ζωντανό χρώμα, αλλά χωρίς χαρά. “Μπορεί να
ειπωθεί ότι περισσότερο αναστατώνει, παρά ζωντανεύει.” Το να είσαι ερωτευμένη με το
μπλε, τότε, είναι να είσαι ερωτευμένη με μια αναστάτωση; Ή η ίδια η αγάπη είναι η
αναστάτωση; Και τι τύπου τρέλα είναι αυτή τέλος πάντων, να είσαι ερωτευμένη με κάτι εκ
φύσεως ανίκανο να το ανταποδώσει;

-Η Σάντρα στο καναπέ του σπιτιού μου την μέρα που έβγαλα τον πρώτο μου
φρονιμίτη
-Ο Θ. παίζει με το κινητό του στην ταβέρνα «Σιβηρία»
-γυμνά δέντρα και βάρκες φαντάσματα, Βερολίνο Φλεβάρης 2022
-Οι πύλες του ξενοδοχείου μας πάνω στην Εθνική οδό

53. “Θεωρούμε γενικά πως η εμπειρική υπόσταση είναι μια εγγενής ποιότητα του υλικού
αντικειμένου” – αυτή είναι η λεγόμενη συστηματική ψευδαίσθηση του χρώματος. Ίσως και
να είναι αυτή της αγάπης. Αλλά δεν είμαι διατεθειμένη να πάω προς τα εκεί – ακόμα.
Πίστευα σε σένα.

-Λευκά σεντόνια και παράγκες στην Ρωμαϊκή αγορά της Θεσσαλονίκης
-Η Ευγενία κοιτάζει την θάλασσα μέσα από το μπετονένιο σπίτι, Αμόνι Ιούνιος 2022
-Το ματωμένο χέρι μου αφού μαζέψαμε μούρα με την Κασσάνδρα στην Άνω Μεριά
-Καλοντυμένα ακέφαλα σώματα στο Χριστουγεννιάτικο σουαρέ του Γιάννη

Όμως χτίσαμε
ό,τι σχεδιάσαμε
ακόμη κι αν ήταν
το ελάχιστο
Φανταστήκαμε λαβύρινθους
για φίλους και εχθρούς
κάτω απ’ τ’ αστέρια
Ίσως να μην ξαναβρεθούμε
για τόσες και τόσες εποχές
μα όλα αυτά
δεν έχουν και τόση σημασία
Ζήσαμε σαν θεριστές
στον καιρό της φιλίας

Το πρώτο ποίημα είναι του Ν.Β. Ορφανού.
Το απόσπασμα από το δεύτερο ποίημα «Ο καιρός της φιλίας» είναι του Στέφανου Ρέγκα, από την συλλογή «Είδη γνώσης».
Τα αριθμημένα αποσπάσματα είναι από τα Bluets της Maggie Nelson,
μεταφρασμένα από τον Γιώργο-Ευγένιο Δουλιάκα στο τεύχος 51 του περιοδικού
Χάρτης.
Λεζάντες: Μυρτώ Τζίμα

Επιμέλεια κειμένου: Ν.Β. Ορφανός

 

Η Μυρτώ Τζίμα (1990) είναι visual artist που ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Ταυτόχρονα δουλεύει σε κινηματογραφικά γυρίσματα και βίντεο κλιπ ως art director και βοηθός σκηνοθέτη. Χρησιμοποιεί κυρίως αναλογικά μέσα όπως φιλμ 35mm. Η καλλιτεχνική της πρακτική αποτελείται από φωτογραφίες, video , γραπτά και εγκαταστάσεις και διέπεται από την εμπειρική καταγραφή καταστάσεων καθώς και από την διαρκή αγωνία για το τι σημαίνει καταγραφή.Την απασχολεί ιδιαίτερα πως η ανάμνηση της εμπειρίας επηρεάζει τον ενεστώτα χρόνο.

Ωράρια έκθεσης :
13 Mαΐου: 17:30-23:30
14 Mαΐου: 12:30-23:30

Επιμέλεια έκθεσης: Kατερίνα Δανιά, Μυρτώ Τζίμα
Οργάνωση έκθεσης: Αλέξανδρος Συρογιαννούλης, Μυρτώ Τζίμα
Μουσική/ηχητική επιμέλεια διημέρου: Mαρκέλλα Α.

Ευχαριστούμε θερμά τους: Κώστα Αρβανίτη, Θεοδώρα Αργυροπούλου, Κοσμά Βαρκαρόλη, Στάυρο Μπιλιώνη, Αλεξάνδρα Παϊπέτη, Σοφία Παπαγεωργίου, Γιάννη Τζίμα για την πολύτιμη βοήθεια τους