Η γκαλερί Δύο Χωριά παρουσιάζει με ιδιαίτερη χαρά τη «Μυϊκή Μνήμη» (‘Muscle Memory’), τη δεύτερη ατομική έκθεση του Ally Rosenberg στη γκαλερί, στον χώρο της Ακρόπολης, από τις 06 Απριλίου ως τις 11 Μαΐου 2024. Με την αφορμή αυτή, θα εκδοθεί και θα κυκλοφορήσει παράλληλα με την έκθεση μια ανθολογία διηγημάτων-ποιημάτων του καλλιτέχνη.

Η έκθεση αναδεικνύει μια σχολαστικά επιμελημένη σειρά νεότερων γλυπτών του Rosenberg. Στη «Μυϊκή Μνήμη», ο καλλιτέχνης που εντάχθηκε στο πρόγραμμα residencies της γκαλερί το 2022, διερευνά τα δαιδαλώδη μονοπάτια της ανθρώπινης συνείδησης, προ(σ)καλώντας αναστοχασμό και ένα ίχνος παιγνιώδους περιφρόνησης απέναντι στις παραδοσιακές αρρενωπές αξίες.

Όπως σημειώνει ο ίδιος ο καλλιτέχνης, «όταν μια ενέργεια επαναλαμβάνεται αρκετά συχνά, αρχίζει να παρακάμπτει τη συνειδητή σκέψη. Αυτό είναι που ονομάζουμε Μυϊκή Μνήμη. Το σημείο όπου η συνήθεια κωδικοποιείται ως δεύτερη φύση, όπου ενσωματώνεται ως χαρακτηριστικό του εαυτού· όπου οι συμπεριφορές μοιάζουν συνυφασμένες με τις ίδιες τις μυϊκές ίνες των άκρων μας.

Εστιάζοντας στη γλυπτική και την εγκατάσταση, η τέχνη του Ally Rosenberg υιοθετεί μια ιδιοσυγκρασιακή προσέγγιση στην εξερεύνηση της ανθρώπινης μορφής μέσω της κοπής και διαμόρφωσης οικείων υλικών και υφών, αποκαλύπτοντας μια δυναμική σχέση μεταξύ εικόνας και αντικειμένου. Διερευνώντας την εγγραφή προσωπικών και διαγενεακών αφηγημάτων στον σωματικό εαυτό μας, αυτό το σύνολο έργων αναμετριέται με τις πολύπλευρες συνδέσεις –υλικές, εικονικές, συναισθηματικές και δομικές– μεταξύ σώματος, μνήμης και μύθου.

Το γνωστικό υπόβαθρο του Rosenberg στις νευροεπιστήμες υπεισέρχεται ουσιωδώς στην επιλογή των υλικών του, τα οποία συνδυάζει αριστοτεχνικά για να απεικονίσει τις πολυπλοκότητες της ανθρώπινης συνείδησης. Παντρεύοντας οικιακά υλικά με παραδοσιακές αλλά και με σύγχρονες τεχνικές αιχμής, ο Rosenberg διατυπώνει οξυδερκείς διαπιστώσεις σχετικά με την ανθρώπινη συνείδηση και νόηση. Η προσεκτική επιλογή και ο χειρισμός των υλικών του γίνονται το μέσο για να επικοινωνήσει την αναζήτησή του στην αληθινή υπόσταση του βιώματος.

Όσο για αυτόν –εμένα– δεν απομένει πια ούτε ένα κύτταρο από εκείνη τη δεκατετράχτονη σάρκα. Κάθε ίνα μυών και χόνδρων που αποτελεί τον λάρυγγά μου έχει αναγεννηθεί πολλές φορές από την αρχή. Όμως ποιο κολλώδες υπόλειμμα των νεκρών εαυτών μας λεκιάζει ακόμα τις ψυχές των άλλων; Ποια η ευθύνη μας για το χάος που δημιουργήσαμε όταν διαμορφωνόμασταν αδέξια; (Ally Rosenberg, Sorries [Συγγνώμες], 2024).