Πώς μπορεί η πορσελάνη να αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο; Τι συμβαίνει όταν οι μορφές που παίρνει ξεπερνούν τα όρια του υλικού αυτού καθ’ αυτού; Μπορεί η καθαρότητα και η διαφάνεια της πορσελάνης να μας εμπνεύσουν να ξεπεράσουμε τη βία και τις διακρίσεις; Μέσα από τη σειρά έργων του “BIOCODED”, η Φάνια Κολαΐτη προσπαθει να ανοίξει τον δρόμο ώστε να δούμε ένα μέλλον όπου η ευθραυστότητα δεν είναι αδυναμία, αλλά πηγή δύναμης και το οργανικό συνυπάρχει μαζί με το ψηφιακό με κύριο στόχο την αφήγηση μιας ιστορίας ειρήνης.

Το Antisocial παρουσιάζει την ατομική έκθεση της Φάνιας Κολαΐτη, με τίτλο “BIOCODED”. Μια σειρά γλυπτών και πορσελάνινων δοχείων που αποθεώνουν το χρώμα και τη ροή του υλικού με την χρήση τρισδιάστατης εκτύπωσης, όπου η πορσελάνη δεν είναι μόνο το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένα, αλλά συμβολίζει και έναν ημιδιαφανή φακό που μας επιτρέπει να φανταστούμε έναν κόσμο μεταμορφωμένο.

Μια δημιουργός που εμβαθύνει σε δυστοπικά σενάρια του μέλλοντος και αμφισβητεί την ύπαρξη εντός κριτικών κοινωνικοπολιτικών ουτοπιών έρχεται να μας κάνει να αναρωτηθούμε το παρελθόν μας, το μέλλον μας, και τι σημαίνει αυτό για το τώρα μας.

Η ομορφιά από τα πιο απροσδόκητα μέρη, στα πιο απροσδόκητα μέρη.

«Ως καλλιτέχνης, με συναρπάζει η αλληλεπίδραση ανάμεσα σε αντιθετικές έννοιες, την ευθραυστότητα και την ανθεκτικότητα, την παράδοση και την καινοτομία. Στο BIOCODED, ωθώ τα όρια της πορσελάνης, συνδυάζοντας την ακρίβεια της τρισδιάστατης εκτύπωσης με τη διαχρονική γοητεία αυτού του εκλεπτυσμένου υλικού. Το αποτέλεσμα είναι μια εξερεύνηση της μεταμόρφωσης, της ευαλωτότητας και της ειρήνης που επαναπροσδιορίζει τον κώδικα της βίας και του πολέμου ως αναζήτηση του ιδανικού.

Τα γλυπτά αυτής της συλλογής αντλούν την έμπνευσή τους από μορφές που παραπέμπουν στη βία—φρακταλικές σφαίρες και βόμβες, βιοκωδικοποιημένα όπλα—οι οποίες όμως επανερμηνεύονται μέσα από την ημιδιαφανή παριανή πορσελάνη. Μια σύγχρονη έννοια του διακοσμητικού μοτίβου αποδίδεται μέσω της τρισδιάστατης εκτύπωσης, ωθώντας το υλικό στα φυσικά του όρια. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, αποκαλύπτεται το παράδοξο της πορσελάνης: η δύναμή της κρύβεται στην ευθραυστότητά της. Αυτές οι μορφές, που δεν θα μπορούσαν να δημιουργηθούν με παραδοσιακές τεχνικές, δεν αντιπροσωπεύουν την καταστροφή, αλλά την ελπίδα για αναγέννηση και ειρήνη.

Χρησιμοποιώντας τρισδιάστατη εκτύπωση, η ίδια δημιουργεί μοναδικά μοτίβα που αναμιγνύονται και απλώνονται σαν ελαιοχρώματα σε καμβά, κάθε φορά με ένα ανεπανάληπτο αποτέλεσμα. Η ρευστότητα των χρωμάτων αντικατοπτρίζει την απρόβλεπτη φύση της ζωής, υπενθυμίζοντας ότι η ομορφιά συχνά προκύπτει από τα πιο απροσδόκητα μέρη. Αυτά τα δοχεία όντας παράλληλα χρηστικά αντικείμενα, με την οικεία και προσωπική τους φύση, δημιουργούν μια αντίθεση με τα διακοσμητικά γλυπτά, αφηγούνται ιστορίες σύνδεσης και μοναδικότητας.»

Κείμενο της Μαργαρίτας Γραμματικού