Η γκαλερί a.antonopoulou.art. εγκαινιάζει την Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου 2025, από τις 7.00 ως τις 10.00 μμ., τη νέα ατομική έκθεση του Χρίστου Μιχαηλίδη (1983), με τίτλο ‘Topographies in flux’.

Συσσωρευμένη ύλη, μεγεθυμένες λεπτομέρειες, εκτοπισμένα στοιχεία και —πότε λεπτομερείς, πότε άναρχες— σημάνσεις, συνδιαμορφώνουν μια υποκειμενική προσέγγιση της τοπογραφίας του καλλιτέχνη. Μία  χαρτογραφία που κινείται στο όριο ανάμεσα στις συναρπαστικές, αναπαραστατικές μορφές και τις άμορφες σημάνσεις. Ένα δίκτυο πολύπλοκων συνδέσεων και σχέσεων, που υπάρχουν και αναδιαρθρώνονται μέσα σε μια μεταβατική, και γόνιμη κατάσταση ατελείωτων δυνατοτήτων, σχηματίζοντας μια «μήτρα» του γίγνεσθαι, μια ασφαλή και συνάμα απειλητική «in-flux» τοπογραφία.

Στην Κύπρο, τη γενέτειρά του, όπου το τοπίο φέρνει στην επιφάνεια συναισθήματα απώλειας και σύγχυσης, η γεωγραφία παίζει ζωτικό ρόλο στη διαμόρφωση μιας συλλογικής μνήμης. Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν το τοπίο ως μια απτή εκδίπλωση αυτής της συλλογικής μνήμης — είτε μέσω της ανόρθωσης μνημείων, είτε συμβολοποιώντας το τοπίο, καθιστώντας το ένα φρούριο για τη διατήρηση της μνήμης του παρελθόντος. Αυτές οι οπτικές αφηγήσεις όχι μόνο αντανακλούν το παρελθόν αλλά και δημιουργούν μια στενή σχέση με σύγχρονα ζητήματα και εικόνες.

Για τον Χρίστο Μιχαηλίδη, οι πίνακες χρησιμεύουν ως μεταβατικά αντικείμενα καθώς η δημιουργία απαιτεί την αμείλικτη χρήση κάθε αντικειμένου, θολώνοντας τη γραμμή μεταξύ δημιουργίας και καταστροφής. Αντλεί  έμπνευση από ένα αρχείο, επανερχόμενος σε τόπους που έχουν προσωπική σημασία — σε μέρη όπου έζησε, και με τα οποία κάποτε συναπαντήθηκε.

Η εξερεύνησή του τον  οδηγεί στην κατασκευή μιας πολυεπίπεδης ακολουθίας οπτικού υλικού, εδραιώνοντας ένα λεξιλόγιο αποτελούμενο από τα απομεινάρια και τα ίχνη που αφήνει πίσω του το πέρασμα του χρόνου. Αυτό που κατατρώει τις σκέψεις του και τον κινητοποιεί δημιουργικά είναι η παρουσία ενός εγγενούς κενού που καλύπτει γενιές ολόκληρες. Μια άγραφη, ανείπωτη ιστορία, μια αμορφοποίητη, τραυματική αφήγηση η οποία, αψηφώντας τις συμβατικές λέξεις ή την αμιγή αναπαράσταση, είναι αντ’ αυτού μια σύνθετη μη-περιγραφική κοινή εμπειρία στενά συνυφασμένη με την έννοια της κοινότητας. Εξερευνά αυτό το δίκτυο πολύπλοκων συνδέσεων και σχέσεων, ένα δίκτυο σε διαρκή κίνηση, όπου τα όρια και οι ορισμοί δεν έχουν ακόμη λάβει μορφή.