Η Δημοτική Πινακοθήκη Λέφα στο Ψυχικό υποδέχεται τον Μάιο την σύγχρονη Ελληνίδα εικαστικό Πωλίνα Κασιμάτη και το έργο της με τίτλο HUMANS FROM EARTH (ΑΝΘΡΩΠΟΙ από τη ΓΗ).

Γράφει ο Γιώργος Μυλωνάς για την καλλιτέχνιδα: «…Η Πωλίνα Κασιμάτη επιμένει στην ανθρώπινη μορφή. Όχι ως σύμβολο, αλλά ως παρουσία. Συγκεντρώνει έργα των τελευταίων είκοσι και πλέον χρόνων σε μια έκθεση που δεν συνιστά απλώς μια επισκόπηση του έργου της, αλλά μια εσωτερική ανασκαφή. Μια πορεία πίσω και μέσα, στην καρδιά του ανθρώπινου: εκεί όπου το πρόσωπο, το περίγραμμα και η ύλη δεν είναι εικονογραφικά εργαλεία, αλλά γλώσσες της εμπειρίας.

Γιατί ζωγραφίζει πρόσωπα; Δεν πρόκειται για σπουδή της μορφής, ούτε για αποτύπωση ψυχολογικών χαρακτηριστικών. Τα πρόσωπά της δεν εξηγούν. Μας σταματούν. Είναι εκεί για να μας κοιτάξουν, να μας καθηλώσουν, όχι με το βλέμμα τους, αλλά με την παρουσία τους. Η ζωγράφος δεν αναζητά το αφηγηματικό περιεχόμενο του προσώπου, αλλά τη δόνηση της παρουσίας του.

Η εικαστική της γλώσσα απορρίπτει τη θεατρικότητα. Δεν επιδιώκει τον εντυπωσιασμό, αλλά τη δύναμη του βλέμματος. Το χρώμα είναι βαθύ, ζωντανό, σχεδόν αναπνέει. Η αφή παραμένει παρούσα στον καμβά, όχι ως διακοσμητικό ίχνος, αλλά ως ένδειξη φροντίδας. Τα πρόσωπα δεν μας κοιτούν απλώς — μας βλέπουν. Δεν ζητούν να τα κατανοήσουμε, αλλά να σταθούμε απέναντί τους. Να αντέξουμε την αλήθεια τους. Είναι φορείς μνήμης: της απώλειας, της σιγής, του χρόνου που γράφεται στο σώμα και αποτυπώνεται στην έκφραση. Το πρόσωπο εδώ δεν είναι η ταυτότητα, αλλά το ίχνος της συνείδησης. Διότι το πρόσωπο δεν είναι κάτι που «έχουμε», είναι κάτι που καθιστούμε δυνατό μέσα από τη σχέση.

Αν η ζωγραφική είναι συνάντηση, τότε το σχέδιο είναι εξομολόγηση. Οι μορφές με μολύβι εμφανίζονται πιο άμεσες, σχεδόν ψιθυριστές. Οι σκιάσεις είναι λιτές, ποτέ περιττές. Το σχέδιο δεν προηγείται, δεν ετοιμάζει τη μορφή· την αποκαλύπτει γυμνή. Η λιτότητα εδώ δεν λειτουργεί ως περιορισμός αλλά ως ελευθερία. Κάθε γραμμή και κάθε λευκό κενό μετατρέπονται σε χώρο αναμονής - αναστοχασμού. Τα σχέδια της Κασιμάτη μοιάζουν να αιωρούνται ανάμεσα στην εμφάνιση και την απόσυρση, στη ζωή και τη μνήμη της.

Η γλυπτική της, από την άλλη, επιστρέφει στο σώμα με έναν τρόπο που θυμίζει τη βαρύτητα της γης. Όχι ως τόπο κατοίκησης, αλλά ως υπενθύμιση καταγωγής. Οι φιγούρες της έχουν όγκο, έχουν βάρος, αλλά ποτέ στόμφο. Δεν υψώνονται για να επιβληθούν· στέκονται για να συνυπάρξουν. Το υλικό δεν εξιδανικεύεται — αφήνει πάνω του τα σημάδια της χειροναξίας, της ανθρώπινης μεσολάβησης. Είναι μια γλυπτική που δεν αποσκοπεί στο μνημειακό, αλλά στο ενσώματο. Οι μορφές μοιάζουν να έχουν σταθεί εκεί πάντα, αναμένοντας κάποιον να τις αγγίξει, να τις αναγνωρίσει. Δεν είναι σύμβολα, είναι σώματα. Σώματα που φέρουν την αφή, τη φθορά, τη μνήμη της μορφής. Είναι ανθρώπινα, μα ποτέ απλώς αναγνωρίσιμα. Κουβαλούν μια τελετουργική ησυχία, σαν απομεινάρια μιας αρχέγονης πράξης: της χειρονομίας που επιχειρεί να συγκρατήσει το παροδικό.

Η έκθεση Άνθρωποι από τη Γη δεν οργανώνεται με βάση την εξέλιξη ενός ύφους ή μιας τεχνοτροπίας. Οργανώνεται γύρω από έναν εσωτερικό ρυθμό - τον ρυθμό της επανάληψης της ανθρώπινης ανάγκης για παρουσία. Είναι ένα σώμα έργου που κινείται κυκλικά, όχι γραμμικά. Η Πωλίνα Κασιμάτη επιστρέφει στο πρόσωπο, στο περίγραμμα, στη γη, όπως επιστρέφει κανείς σε έναν τόπο γνώριμο, όχι επειδή τον κατέχει, αλλά επειδή τον χρειάζεται. Τα έργα της δεν ζητούν ερμηνείες. Ζητούν χρόνο…».-