Η Γκαλερί Cynefin Athens παρουσιάζει τη νέα ατομική έκθεση της εικαστικού Αντιγόνης Πασίδη, με τίτλο Steel Frame Modular Concrete Column Shoring Formwork System (for High Rise Building Construction) - Σύστημα Αντιστήριξης από Σκυρόδεμα και Χαλύβδινο Πλαίσιο (για Κατασκευή Ψηλών Κτιρίων). Η έκθεση παρουσιάζει το αποτέλεσμα της εργασίας της Πασίδη στα πλαίσια του residency στη Cynefin Athens τον Απρίλιο και το Μάιο του 2025, συγκεντρώνοντας μια σειρά από γλυπτά, σχέδια και κολάζ που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια αυτού του δίμηνου προγράμματος. Σε αυτά, η καλλιτέχνιδα αναπτύσσει περαιτέρω μια συνεχιζόμενη τροχιά έρευνας που διερευνά τις δομές στήριξης, πραγματικές και συμβολικές, αντανακλώντας το ενδιαφέρον της για την έννοια της αισθητικής υποστήριξης. Σε αυτό το πιο πρόσφατο κεφάλαιο της πρακτικής της, τα έργα δανείζονται τόσο από παλιές όσο και από νέες υπάρχουσες δομές, εκδηλώνοντας χειρονομίες, παραδείγματα και επιτελέσεις υποστήριξης. Η Πασίδη γράφει:

«Κατά τη διάρκεια του residency μου στο Cynefin Athens, υπήρχαν δύο ιστορικοί χώροι που άσκησαν ιδιαίτερα ισχυρή επιρροή στο project μου, και τους οποίους χρησιμοποίησα για να αναπαράξω τμήματα από υπάρχουσες βοηθητικές δομές. Ο πρώτος είναι ο ναός του Επικούριου Απόλλωνα στις Βάσσες της Πελοποννήσου, ένας αρχαίος χώρος μοναδικής ιστορικής και αρχιτεκτονικής σημασίας, αλλά και ιδιαίτερος επίσης ως προς τη δομική και υλική του υπόσταση: η τοποθεσία όπου βρίσκεται ο ναός, στην κορυφή ενός βραχώδους λόφου με ασθενές υπέδαφος, προκαλεί σταδιακή υποχώρηση των δομών του κτιρίου. Είναι μια εύθραυστη κατασκευή, χτισμένη πάνω σε σαθρό έδαφος. Όταν επισκέφτηκα το ναό το χειμώνα του 2023, παρατήρησα ορισμένα στοιχεία στο χώρο του μνημείου που μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση. Πρώτον, το μακροχρόνιο έργο αναστήλωσής του, λόγω της επισφαλούς κατάστασής του (το κτίριο καλύπτεται μόνιμα με στέγαστρο εδώ και 40 σχεδόν χρόνια ώστε να προστατευθεί από τις καιρικές συνθήκες). Δεύτερον, το γεγονός ότι στο πλαίσιο της συντήρησης του ναού, χρειάστηκε να αφαιρεθούν πλήρως οι κίονές του ώστε να ενισχυθούν και να επανατοποθετηθούν. Κατά τη διαδικασία αυτή χρησιμοποιήθηκε ένας οπλισμός με χρωματιστές δοκούς και ιμάντες, που παρουσιάζει ομοιότητα με μορφές και υλικά που είχα χρησιμοποιήσει συχνά στα δικά μου γλυπτικά έργα. Και τρίτον, η αμοιβαία ευθραυστότητα μεταξύ του κτιρίου και του εδάφους του, καθιστώντας μόνιμη την ανάγκη μιας υποστηρικτικής δομής, μια έννοια την οποία έχω διερευνήσει εδώ και πολλά χρόνια σε σχέση με τη λειτουργία του έργου τέχνης. Με την πάροδο των ετών, η υποστηρικτική δομή που στηρίζει το ναό έχει γίνει η ίδια ευάλωτη - όπως συμβαίνει με τα περισσότερα στηρίγματα, ξύλινα ή μη - γεγονός που εγείρει ερωτήματα σχετικά με την ανθεκτικότητα της στήριξης ή ακόμα και την αλληλεξάρτησή της με το αντικείμενο που στηρίζει.

Μία από τις σκαλωσιές που χρησιμοποιήθηκαν ως στήριγμα ενός δωρικού κίονα στη βόρεια πλευρά του ναού κατά την πρώτη του αποκατάσταση τη δεκαετία του 1980 χρησίμεψε ως μοντέλο για το έργο που βρίσκεται τοποθετημένο στον δεξιό τοίχο του κυρίως χώρου της γκαλερί. Η πρωτότυπη μορφή αυτής της κατασκευής, που προέρχεται από την ίδια την τοποθεσία του ναού, μετασχηματίστηκε σε ένα συμβολικό έργο, μια «μακέτα» μιας σκαλωσιάς, ενός εργαλείου αναστήλωσης που, σε αυτή την εκδοχή, καθίσταται ανοιχτό ως προς τη χρήση και τη θέση του. Μετατοπισμένη από το αρχικό αντικείμενο της αναστήλωσης, η σκαλωσιά γίνεται μια νομαδική υποστηρικτική κατασκευή, σε αναζήτηση αντικειμένου. Η υποστηρικτική δομή (η οποία παραδοσιακά παραμένει αθέατη και δευτερεύουσα) καθίσταται έτσι ορατή και ανοιχτή σε μια νέα σύνδεση.

Η δεύτερη επιρροή προέρχεται από την περιοχή πλησίον της γκαλερί, από την πλατεία του Αγίου Ανδρέα επί της οδού Λευκωσίας. Το παρεκκλήσι αυτό του 16ου αιώνα, που έδωσε το όνομά του στην πλατεία, είναι διακοσμημένο με θραύσματα κιόνων από υπολείμματα αρχαίων κτιρίων της περιοχής, συμπεριλαμβανομένων μαρμάρινων τμημάτων που είναι ενσωματωμένα στους υποστηρικτικούς κίονες της τρίκλιτης ξυλόστεγης βασιλικής. Ανάμεσά τους είναι ένα θραύσμα ενός κίονα που είναι στερεωμένος με μεταλλικές ταινίες στο βόρειο τοίχο της εκκλησίας, ένα τμήμα 1,6 μέτρων πιθανώς ιωνικού ρυθμού. Για αυτήν την έκθεση ανακατασκεύασα αυτό το θραύσμα και το τοποθέτησα στον αριστερό τοίχο του κυρίως χώρου της γκαλερί, με φόντο ένα ασπρόμαυρο φωτογραφικό κολάζ από ευρεθέντα αντικείμενα και δομές από την ευρύτερη περιοχή της γκαλερί αλλά και πέρα ​​από αυτήν. Σα φόρος τιμής στον ίδιο τον χώρο του μνημείου - ένα παλίμψηστο κτιρίων, αρχιτεκτονικών στυλ και υποστηρικτικών κατασκευών - αυτό το ταμπλώ σε δύο και τρεις διαστάσεις συνδέει την έκθεση με την τοποθεσία της μέσα στην πόλη και προσθέτει ένα περαιτέρω σχόλιο ως προς τις τροπικότητες της έννοιας της υποστήριξης”.

Η Αντιγόνη Πασίδη είναι εικαστικός, ερευνήτρια και επίκουρη καθηγήτρια καλών τεχνών. Η καλλιτεχνική της πρακτική είναι διεπιστημονική, συνδυάζοντας γλυπτική, φωτογραφία, κινούμενη εικόνα και performance σε έργα εγκατάστασης. Η διδακτορική της έρευνα εξέτασε τη χωροθεσία ως στοιχείο της σύγχρονης γλυπτικής πρακτικής. Τα πιο πρόσφατα έργα της διερευνούν την έννοια της αισθητικής υποστήριξης, ενσωματώνοντας δομικά και αρχιτεκτονικά στοιχεία σε εγκαταστάσεις μεγάλης κλίμακας και πολυμεσικά έργα. Σπούδασε Ζωγραφική και Γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (1999, 2003). Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου MA in Fine Art από το Central St Martins College στο Λονδίνο (2004). Το 2013 έλαβε το διδακτορικό της στη Γλυπτική από το Royal College of Art στο Λονδίνο. Διδάσκει στην Ανώτατη Εκπαίδευση από το 2005 στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ελλάδα. Μεταξύ του 2016 και 2023 εργάστηκε ως Επίκουρη Καθηγήτρια Καλών Τεχνών στα προπτυχιακά και μεταπτυχιακά προγράμματα του Arts University Plymouth στο Ηνωμένο Βασίλειο.