Στο A Sitting Poetry, ο Ζαν Κλαβέλ εξερευνά την ποίηση των άδειων καρεκλών που φωτογράφισε στην Ελλάδα.

Σιωπηλοί μάρτυρες, οι καρέκλες γίνονται σημεία αναφοράς, αντικείμενα-πρόσωπα όπου διασταυρώνονται η μνήμη, η απουσία και η φαντασία. Κάθε καρέκλα, φαινομενικά συνηθισμένη, μετατρέπεται σε εσωτερικό τοπίο, σε απόσπασμα αφήγησης, σε μια απούσα παρουσία που προσκαλεί τον θεατή να βυθιστεί σε έναν χρόνο σε αναστολή και να προβάλλει τη δική του φαντασία.

Φωτογράφος που εργάζεται αποκλειστικά με ασπρόμαυρο φιλμ, ο Ζαν Κλαβέλ συνδυάζει την απαιτητική χειροτεχνία με την ποιητική αναζήτηση. Μετά από μια πρώτη σειρά αφιερωμένη στην καθημερινότητα του χρόνου, η οποία εκτέθηκε στο Παρίσι, συνεχίζει εδώ την εξερεύνηση της αόρατης παρουσίας, προσωποποιώντας απλά αντικείμενα. Έτσι, η καρέκλα μετατρέπεται σε αντικείμενο-πρόσωπο: συμπύκνωση μνήμης, φορέας πρόσκλησης και αινίγματος, που προσφέρει στο βλέμμα ποιητική πυκνότητα και σιωπηλή ένταση.

Επιλέγοντας το ασπρόμαυρο φιλμ, ο Ζαν Κλαβέλ αποδίδει την καθαρότητα και τη δύναμη ενός άχρονου φωτός — εκείνου των ελληνικών ακτών την άνοιξη και το φθινόπωρο — που σμιλεύει τις μορφές, διαμορφώνει τις σκιές και εντείνει τις σιωπές. Το ασπρόμαυρο δεν δείχνει τον κόσμο όπως είναι, αλλά όπως αντηχεί. Απογυμνώνει την εικόνα από το περιττό για να κρατήσει μόνο τα ουσιώδη: την ένταση, το φως, τη σκιά και το συναισθηματικό βάθος που εγγράφει κάθε φωτογραφία σε έναν χρόνο αναστολής.

Στα σοκάκια, στην άκρη της θάλασσας ή μπροστά από τις προσόψεις των σπιτιών, οι ελληνικές καρέκλες στέκονται ακίνητες, σαν να αιωρούνται ανάμεσα στο καθημερινό και το αιώνιο. Περιμένουν, παρατηρούν, υποδέχονται. Κάθε εικόνα γίνεται ένα πιθανό σημείο θέασης, μια στιγμή περισυλλογής όπου συναντιούνται το πραγματικό και το φανταστικό, αυτό που υπήρξε και αυτό που θα μπορούσε να συμβεί.