Στην έκθεση “Day’s end”* θα παρουσιαστεί ένα νέο σώμα δουλειάς από τη σειρά “One Breath”, έργα του Δημήτρη Εφέογλου με λάδι σε ξύλο και καμβά.

Ο ίδιος γράφει περιγράφοντας τη δουλειά του: «Τα τελευταία δύο χρόνια ξεκίνησα να δουλεύω εντατικά τη νέα σειρά, σκεπτόμενος -όχι για πρώτη φορά- το περιβάλλον στο οποίο αναπτύχθηκα, καθώς αντιλαμβάνομαι με τα χρόνια πως αποτελεί μια συνεχή αφετηρία για την πρακτική μου.

Μία οπτική μετακίνηση πάνω σε ένα πεδίο που αλλάζει -από την παραστατικότητα στην αφαίρεση».

Στο κείμενό του για την έκθεση, ο Αποστόλης Αρτινός σημειώνει για το έργο του Εφέογλου: «Είναι πάντα αυτή η πρώτη εικόνα, η εντύπωσή της, που γίνεται, ευθύς, μια ανάμνηση, ένα φευγαλέο ίχνος. Το βλέμμα έτσι δεν σαρώνει επιφάνειες, αλλά ίχνη, διαφυγόντα σημεία, κι εδραιώνει τη μυστική τους σχέση. Όπως αυτές οι φευγαλέες πινελιές πάνω στα επίπεδα των εικόνων του Εφέογλου, που θησαυρίζουν μνήμες και χτίζουν απώλειες. […]

Αυτό που διαγράφεται στο έργο του Εφέογλου, στο ατέρμονο των χειρονομιών του, είναι μια αντεστραμμένη αποκωδικοποίηση ιχνών, κι αυτή η τελετουργική τους επανεύρεση. […]

Τα έργα του Εφέογλου, είναι παλίμψηστες επιφάνειες, δεν είναι τόσο οι γραφές του, βεβαίως αυτές, αλλά κυρίως τα σβησίματά του, οι αποξέσεις της ύλης του, τα ίχνη που αφήνουν, θα χαθούν κι αυτά, θα μείνει μόνο μια έμφορντη εικόνα, ο καταλύτης αυτών των ιχνών και το αδιαφοροποίητο αυτών των διαφορών. […]

Στους πίνακες του Εφέογλου αυτό που θεωρείται είναι μια εξαντλημένη στιγμή που παραδίδεται και δοκιμάζει το βλέμμα. Μια ολόκληρη τελετουργία πένθους, όπου τίποτε δεν μένει ακέραιο, όπου όλα αποσύρονται, όλα γίνονται ίχνη, ίχνη μιας απώλειας και γι’ αυτό ίχνη μιας άλλης σκηνής, μόλις ανευρεθείσας, και στον ορίζοντα πάλιν ενός υπεσχημένου αφανισμού».

* Ο τίτλος της έκθεσης, Day’s end, προέρχεται από το ομώνυμο ποίημα του Alden Nowlan, όπως αυτό δημοσιεύτηκε στη συλλογή Χαίρομαι που είμαι εδώ, σε μετάφραση και επιμέλεια Γιάννη Παλαβού, εκδόσεις Loggia, 2020