ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ Ι 
μια ομαδική έκθεση των Ναταλίας Αστραία, Ελεάννας Μπαλέση, Μαρίας Διαμαντίδου, Δημήτρη Φραγκάκη, Άκη Γιούσμη, Shekine Naidi, Μάρθας Παναγιωτοπούλου, Αριστομένη Θεοδωρόπουλου, Εύης Ζαμπέλη, MJWxLoo, Piracy Vintage σε επιμέλεια της Φρόσως Πίνη

Εγκαίνια: Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2025, στις 19:00 στο KYPSÈLIS³ (Κυψέλης 3, Αθήνα)
Διάρκεια έκθεσης: 22.11 - 28.11.2025, 18:00 - 22:00

Η Αποκάλυψη δεν είναι [σημείο] ενός καιρού και μιας γενεάς ανθρώπων, αλλά όλων των καιρών και όλων των γενεών.*

Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ Ι λειτουργεί όχι ως τελεσίδικη προφητεία, αλλά ως πεδίο μεταμορφώσεων. Οι καλλιτέχνες αντλούν από τα αποκαλυπτικά σύμβολα, τη φωτιά και το νερό, τη νύχτα, τα άλογα, τις σφραγίδες, τον προφήτη και τη δοκιμασία, για να μιλήσουν για έναν κόσμο που βρίσκεται σε κρίση. Δεν είναι μόνο τέλος· είναι αποκάλυψη του εαυτού, της ύλης, της μνήμης, των φόβων και των επιθυμιών. Είναι το απότομο φως που πέφτει πάνω σε ό,τι κρύβεται, η συνάντηση του ανθρώπου με το μέσα του. Τα έργα φωτίζουν έναν κόσμο που δοκιμάζεται αλλά ταυτόχρονα αναζητά τρόπους αναγέννησης. Δεν προσφέρουν, όμως, απαντήσεις· προσφέρουν αποτυπώσεις μιας πραγματικότητας που μοιάζει να βρίσκεται στο όριο. Ο κόσμος μεταβάλλεται· στο επίκεντρό του βρίσκεται πάντοτε ο άνθρωπος - οι επιθυμίες, οι φόβοι, η μέθη, το θνητό του σώμα, η έξαρση της νύχτας. Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ Ι γίνεται όχι το τέλος, αλλά ο τόπος μιας μετάβασης. `

Η φωτιά ως καθαρτικό στοιχείο· σαν νερό.
Σκηνές νυχτερινής μέθης και διονυσιακών υπερβάσεων.
Νύχτα· σκηνή μυστηρίου.
Χάος· δομή· μαύρο - απελευθέρωση· επιφάνεια όπου οι αντίρροπες δυνάμεις συνυπάρχουν.
Άλογο χλωμό· ή λευκό· σύμβολο κατάκτησης ή τέλους· ασυνείδητο.
Εκκένωση σωματική· υλική· μορφή τελετουργίας· άβολος συνωστισμός· ανάγκη ολοκλήρωσης.
Φιγούρες· θύμηση ζώων κόσμου φανταστικού· περιέργεια.
Μωσαϊκό φωτός· θραύσματα· φορείς πραγματικότητας· όχι μνήμης· όχι ήχου.
Αλήθεια· κρυμμένη· από πέρα· αγγίζοντας το γήινο· αγγίζοντας το άυλο.
Ύλη· υπερθέρμανση· ως αλληγορία για τη βία· κλιματικής αλλαγής. Καταστροφή αργή· αποκάλυψη ευθραυστότητας.
Ήχος απόκοσμος· παραπλανά· ως ψευδοπροφήτης.
Απουσία σώματος· παρουσία ψυχής. Ψυχρή και άκαμπτη· με βάρος.

*Από το προλόγισμα του Γιώργου Σεφέρη στην Αποκάλυψη του Ιωάννη (μεταγραφή του Γ. Σεφέρη)

Σχετικά με το KYPSÈLIS³ Στο διαμέρισμα της οδού Κυψέλης 3, στο Πεδίον του Άρεως, έζησε μέχρι το 1984 η ζωγράφος Αγλαΐα Παππά, μια σημαντική μορφή της ελληνικής τέχνης. Γεννημένη στην Κέρκυρα το 1903/1904, με οικογενειακές ρίζες στη Βόρεια Ήπειρο, ήταν αδελφή της λογοτέχνιδας Κατίνας Παππά. Τα πρώτα της μαθήματα τα έλαβε στην Κέρκυρα και αργότερα σπούδασε στην ΑΣΚΤ με δασκάλους τους Παρθένη, Νικηφόρο Λύτρα και Θωμόπουλο, ενώ συνέχισε στην Ακαδημία Μπρέρα του Μιλάνου και ταξίδεψε σε μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις για περαιτέρω μελέτη.
Από τη δεκαετία του 1960 η ζωγραφική της στράφηκε σε πιο αφαιρετικές μορφές, συνδυάζοντας την κλασική της παιδεία με τις σύγχρονες αναζητήσεις της εποχής. Από το 1934 συμμετείχε σε σημαντικές διεθνείς διοργανώσεις, όπως η Μπιενάλε Βενετίας και η Διεθνής Έκθεση του Παρισιού (1937), όπου τιμήθηκε με αργυρό μετάλλιο. Έλαβε μέρος σε πολυάριθμες εκθέσεις σε Ευρώπη, Αμερική και Μέση Ανατολή, ενώ το 1980 η Εθνική Πινακοθήκη παρουσίασε αναδρομική έκθεση προς τιμήν της. Έργα της βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, στη Δημοτική Πινακοθήκη Κέρκυρας και σε ιδιωτικές συλλογές. Η ζωγραφική της χαρακτηρίζεται από ισορροπία ανάμεσα στη μαθητεμένη γεωμετρική οργάνωση και μια προσωπική, ευαίσθητη ματιά. Έφυγε από τη ζωή τον Ιούνιο του 1984, λέγεται μάλιστα την ίδια μέρα που γεννήθηκε —κλείνοντας έναν ποιητικό κύκλο ζωής— αφήνοντας πίσω της ένα έργο ζωντανό και ουσιαστικό για την ελληνική τέχνη του 20ού αιώνα.