Tο Μουσείο Αλέκος Φασιανός εγκαινιάζει την δεύτερη έκθεση του προγράμματος σύγχρονης τέχνης Contemporary Intervention Program, Ευγενία Βερελή: Στις εξιστορήσεις της ζωής σου, συχνά ανταποκρίνομαι με ρίγη. Διάλογος με τον Αλέκο Φασιανό  (In the stories of your life, I often answer with a shiver. Dialogue with Alekos Fassianos.)
 
Την ημέρα των εγκαινίων  θα προσφέρεται ένα ελαφρύ κέρασμα με την ευγενική χορηγία της ζυθοποιίας Αναστασίου.

Το Contemporary Intervention Program πρόκειται για ένα εικαστικό πρόγραμμα του μουσείου που στοχεύει στην ενίσχυση της σύγχρονης Ελληνικής τέχνης μέσω του δημιουργικού διαλόγου μεταξύ του έργου του Αλέκου Φασιανού και των έργων σύγχρονων καλλιτεχνών.

Το πρόγραμμα καλεί έναν/ μια σύγχρονο/-η καλλιτέχνη να πραγματοποιήσει μία εικαστική παρέμβαση στο χώρο του Μουσείου, αναπτύσσοντας διάλογο με το κτίριο, τα ζωγραφικά έργα, τα κεραμικά και το design του Αλέκου Φασιανού. Οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες καλούνται να τοποθετήσουν έργα τους – installations, γλυπτά ή άλλες μορφές τέχνης – στους χώρους του Μουσείου, ενισχύοντας την αλληλεπίδραση με την ολιστική καλλιτεχνική δημιουργία του Φασιανού.
 
Βασικό στόχο του προγράμματος αποτελεί η ανάδειξη της σύγχρονης Ελληνικής τέχνης και η ενίσχυση του διαγενεακού διαλόγου μεταξύ καλλιτεχνών, ενώ παράλληλα, επιδιώκει να προσφέρει στο κοινό νέους τρόπους ανάγνωσης της τέχνης.

Μέσα από την εκάστοτε έκθεση, το Μουσείο επιθυμεί να ανοίξει νέες συζητήσεις σε ακαδημαϊκό, φιλοσοφικό και κοινωνικό επίπεδο. 
Στο Μουσείο του Αλέκου Φασιανού, το εικαστικό του έργο διαφεύγει τα στενά όρια της έκθεσης για να κατοικήσει τον χώρο, μέσα σε μικρά χαρτιά, αφίσες, φιγούρες θεάτρου σκιών, αλλά και στα ίδια τα στοιχεία του κτιρίου — έπιπλα, χερούλια, διακοσμητικά ένθετα. Εκεί, στις αυθόρμητες σημειώσεις, συνάντησα μια προσωπική και παιγνιώδη πλευρά του: σημεία μιας γενικευμένης πρακτικής που υπερβαίνει την κλειστότητα του ολοκληρωμένου έργου και μετατρέπεται σε μια στάση απέναντι στα πράγματα, σε έναν τρόπο να βλέπει κανείς τον κόσμο. Μια χειρονομιακή, σχεδόν καθημερινή πράξη δημιουργίας, που με καλεί να σκεφτώ το έργο μου ως μια διαδικασία συλλογής, συναρμολόγησης και μεταμόρφωσης υλικών που —όπως και όλα, ίσως, τα πράγματα— έχουν να πουν μια ιστορία.                                                                                       

-Σημείωμα της Ευγενίας Βερελή