Η παρουσίαση Like wildflowers in the cracks συγκεντρώνει οκτώ κινηματογραφικά έργα εννέα διεθνών καλλιτεχνών σε ένα διήμερο πρόγραμμα προβολών, με το Α’ μέρος να παρουσιάζεται την Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου, και το Β΄ μέρος την Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου, εστιάζοντας στην έννοια της ελπίδας, ως απόρροια συλλογικής επιθυμίας, και προσπάθειας για αλλαγή. Η ελπίδα, όπως μας θυμίζει η bell hooks, αποτελεί αναγκαίο συστατικό κάθε πολιτικού αγώνα για ριζική αλλαγή, ιδιαίτερα σε συνθήκες απογοήτευσης και κοινωνικής αποξένωσης. Το πρόγραμμα προβολών διερευνά το πώς η μνήμη, η επιμονή και η αγάπη – ενάντια σε δομές που προωθούν την εξουθένωση και την απάθεια – λειτουργούν ως πολιτικές πράξεις, βαθιά ανθρώπινες και ως εργαλεία αντίστασης και επαναπροσδιορισμού της πραγματικότητας. Όπως τα αγριολούλουδα, που φυτρώνουν μέσα από τις ρωγμές, έτσι και η ελπίδα αναδύεται εκεί όπου κάτι σπάει, ραγίζει ή αμφισβητείται, δημιουργώντας νέες, πιθανές εκδοχές της πραγματικότητας.

Επιμέλεια: Δέσποινα Τζάνου

ΜΕΡΟΣ Α

Like wildflowers in the cracks: What we carry

Συνολική διάρκεια προβολής: 1 ώρα και 16 λεπτά

Την πρώτη ημέρα διερευνάται η σχέση παρελθόντος και παρόντος, μνήμης και ταυτότητας. Η σχέση αυτή δεν είναι στατική, αλλά πεδίο ζωντανό που ανακαλείται, επανανοηματοδοτείται και επαναδιαμορφώνεται μέσα από την επανεξέταση ντοκουμέντων, προφορικών αφηγήσεων και βιωμένων εμπειριών – πρακτικές που επιμένουν να επιστρέφουν και να μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά, συχνά στο περιθώριο των επίσημων ιστορικών αφηγήσεων. Παράλληλα, η μουσική και η ποίηση λειτουργούν ως μέσο αντίστασης, συνέχειας και πολιτισμικής επιβίωσης απέναντι σε εγκληματικές ιστορίες αποικιοκρατίας, εκτοπισμού και απώλειας. Μέσα από προσωπικές και συλλογικές αφηγήσεις χαράσσονται ρωγμές που αμφισβητούν τις τρέχουσες αφηγήσεις και διαμορφώνουν τον κόσμο, όπως τον γνωρίζουμε και τον αντιλαμβανόμαστε.

Agape Harmani: Ρίζες/Roots/Hundee, 2024, διάρκεια 19′

Shuruq Harb: The White Elephant, 2018, διάρκεια 12′

Jala Wahid: Cry Me a Waterfall, 2021, διάρκεια 14′

Diogo da Cruz & Fallon Mayanja: Deep Sea Rising, 2022, διάρκεια 31′

5 Δεκεμβρίου 2025
Παρασκευή, 18:30
Κόστος συμμετοχής: 5€

Αγάπη Χαρμάνη: Ρίζες/Roots/Hundee, 2024

Αρχειακό και προφορικό υλικό παρουσιάζουν ιστορίες εκτοπισμού και μετανάστευσης, αναδεικνύοντας ζητήματα ταυτότητας και συλλογικής μνήμης. Η ταινία ακολουθεί δύο οικογένειες, που για δεκαετίες έζησαν στην Αιθιοπία, σε κοινότητα με στοιχεία από την αγγλική, την ιταλική και την ελληνική κουλτούρα, όπως και από τον πολιτισμό των αυτόχθονων. Τελικά, οι οικογένειες αναγκάστηκαν να φύγουν και να εγκατασταθούν σε διάφορες χώρες, μεταξύ αυτών και στην Ελλάδα. Το έργο διερευνά τις συνθήκες που τις οδήγησαν να μεταναστεύσουν και να ριζώσουν, κάνοντας ένα νέο ξεκίνημα. Η έρευνα για το Ρίζες/Roots/Hundee υποστηρίχθηκε από το Onassis AiR.

Η έρευνα της Χαρμάνη εστιάζει σε ζητήματα αποικιακών εκφράσεων, ηθικής και βιωσιμότητας. Μέσα από την πρακτική της επαναπροσδιορίζει τα απόβλητα ως εναλλακτική απάντηση στον καταναλωτισμό, ενώ οι περφόρμανς και οι ταινίες της υπονομεύουν τις κοινωνικές νόρμες διερευνώντας την έννοια της ταυτότητας και αποτυπώνοντας θραύσματα πραγματικότητας και φαντασίας.

Είναι πτυχιούχος Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης και κάτοχος μεταπτυχιακού στα Μουσεία και στις Γκαλερί. Έχει εργαστεί σε γκαλερί και ιδρύματα στην Αθήνα και στο Λονδίνο, όπως το State of Concept, Yamamoto Keiko Rochaix, Hellenic Centre καθώς και σε projects όπως το Phenomenon Anafi, Performative Encounters στο ύλη[HYLE]matter και το NEON Curatorial Exchange & Award στη Whitechapel Gallery. Το 2023/24 συμμετείχε στο πρόγραμμα Tailor-made Residencies του Onassis AiR. Έχει παρουσιάσει τη δουλειά της σε χώρους όπως το Onassis AiR (Αθήνα), Soft Power (Βερολίνο), Queer Arts Festival (Θεσσαλονίκη), Tate Exchange (Λονδίνο), M100 Galleri (Odense) και iMT Gallery (Λονδίνο).

Shuruq Harb: The White Elephant, 2018

Η Shuruq Harb συνθέτει το πορτρέτο μιας Παλαιστίνιας εφήβου τη δεκαετία του 1990, μέσα από το πρίσμα της ισραηλινής ποπ κουλτούρας, χρησιμοποιώντας εικόνες που κοινοποιήθηκαν στο Διαδίκτυο από Ισραηλινούς κατά τη διάρκεια του Πολέμου στον Κόλπο, της Πρώτης Ιντιφάντα και της trance μουσικής σκηνής. Συμμετέχει η Sophia Harb, με αφήγηση και σενάριο της Shuruq Harb. Το μοντάζ επιμελήθηκαν η ίδια και ο Ameen Nayfeh, ενώ την κάμερα υπογράφουν η Mirna Bamieh και ο Marwan Assad, με χρήση αρχειακού υλικού από το διαδίκτυο. Το πειραματικό αυτό ντοκιμαντέρ αποτελεί ανεξάρτητη παλαιστινιακή παραγωγή και έλαβε βραβείο χρηματοδότησης από το A.M. Qattan Foundation. Το έργο βραβεύτηκε επίσης στο φεστιβάλ Cinéma du Réel το 2018 και υπήρξε υποψήφια στα βραβεία του Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Αμβούργου το 2019.

Η Shuruq Harb είναι εικαστική καλλιτέχνιδα, κινηματογραφίστρια και παιδαγωγός με έδρα τη Ραμάλα. Η δουλειά της εξετάζει τον τρόπο που κυκλοφορούν οι εικόνες στο διαδίκτυο και πώς αυτές διαμορφώνουν αντιλήψεις και επηρεάζουν την ταυτότητα, συχνά προτείνοντας νέους ή ανατρεπτικούς τρόπους χρήσης και διάδοσής τους.

Με αφορμή την Μπιενάλε του Μπουσάν (2024), παρουσίασε την πρώτη εκδοχή του «Off You Shore Paper Trail», ενός συνεργατικού κινηματογραφικού έργου με τη Federica Bueti, που διερευνά τις σύγχρονες θαλάσσιες ιστορίες, την πειρατεία και τη μετακίνηση στη Μεσόγειο. Στο επίκεντρο της επερχόμενης έκθεσής της, «Interrupted Futures» (2026) στο KH Όσλο, βρίσκεται το έργο «Al-Mashrou», μια ταινία που αναπτύχθηκε σε συνεργασία με τον ιστορικό αρχιτεκτονικής Nadi Abusaada και επανεξετάζει τις αμφιλεγόμενες κληρονομιές της Αραβικής Εταιρείας Ανάπτυξης (Arab Development Society – ADS) στην κοιλάδα του Ιορδάνη.

Jala Wahid: Cry Me a Waterfall, 2021

Η ταινία παίρνει τη μορφή ενός διγλωσσού μουσικού video clip, συνδυάζοντας ένα κουρδικό και ένα αγγλικό τραγούδι αγάπης, τα οποία εστιάζουν στη σχέση μεταξύ διασποράς και πατρίδας. Εδώ, η μουσική αναδεικνύει τις συγκρούσεις γύρω από την έννοια της εθνικής ταυτότητας, την επιθυμία για επανασύνδεση με την πατρίδα και τις ρίζες, ενώ τα οπτικά στοιχεία της ταινίας αναφέρονται στη συλλογική μνήμη και στις πολιτισμικές παραδόσεις του Κουρδιστάν.

Η Jala Wahid είναι Κουρδο-Βρετανή καλλιτέχνιδα και εργάζεται στα πεδία της γλυπτικής, του φιλμ, ήχου και τις εγκαταστάσεις. Σπούδασε στο Goldsmiths College (Λονδίνο) και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Royal Academy of Arts (Λονδίνο). Από το 2012 έως το 2019 ήταν συν-επιμελήτρια του περιοδικού SALT. Το έργο της διερευνά την πολιτική και συναισθηματική δυναμική του υλικού, μέσα από αρχειακή έρευνα της κουρδικής ιστορίας, αποικιοκρατίας και διασποράς, φέρνοντας σε διάλογο πολιτική και ποιητική έκφραση. Εμπνέεται από τη μουσική, τη λογοτεχνία, το χορό και το θέατρο του Κουρδιστάν.

Έχει παρουσιάσει ατομικές εκθέσεις και συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις στα GAK (Βρέμη), Kunstverein Freiburg (Φράιμπουργκ), John Hansard Gallery (Σαουθάμπτον), Tramway (Γλασκώβη), BALTIC Centre for Contemporary Art (Νιούκαστλ), Primary (Νότινγχαμ), Stanley & Audrey Burton Gallery (Λιντς), Stavanger Kunstmuseum (Σταβάνγκερ), CAPC Museum (Μπορντώ), SculptureCenter (Νέα Υόρκη) και Nottingham Contemporary (Νότινγχαμ). 

Diogo da Cruz & Fallon Mayanja: Deep Sea Rising, 2022

Μετά την εξαγορά του Ατλαντικού Ερευνητικού Κέντρου από μεταλλευτική εταιρεία, η βιολόγος Νάντια Έκελ επιστρέφει στις Αζόρες. Αποστολή της: να επιβεβαιώσει με κριτική αναφορά την ανθεκτικότητα της θαλάσσιας βιόσφαιρας, επιτρέποντας έτσι την διεξαγωγή της βαθιάς εξόρυξης. Κατά την ανάλυση δειγμάτων νερού όμως, ξεκινά διάλογο με άγνωστη μορφή ζωής. Παράλληλα, η Καρλότα και ο Άινταν ανακαλούν το ταξίδι που τους έφερε στο νησί αιώνες πριν. Καθώς μιλούν, αποκαλύπτεται ότι ο Άινταν υπερβαίνει τον ανθρώπινο χρόνο και επιστρέφει σε διαφορετικές μορφές μέσα στην ιστορία, ακόμη και μετά τον αφανισμό του ανθρώπινου είδους.

Το Fallon Mayanja είναι καλλιτέχνις του ήχου και περφόρμερ. Η κύρια χειρονομία που καθορίζει την πρακτική και την έρευνά του είναι η κατασκευή περιβαλλόντων ακρόασης. Με μια ευρεία κατανόηση της ακρόασης που περιλαμβάνει το πορώδες της αφής και το άπιαστο της όρασης, το Fallon κινητοποιεί διαφορετικές σχέσεις, αλληλοσύνδεσης και αναστοχασμού, με το περιβάλλον μας και τις κοινωνικές ιδέες. Η ζώνη ακρόασης απομακρύνεται στιγμιαία από την κοινή λογική, χαράσσοντας έναν ηχητικό χώρο που, μέσα στο οικοσύστημά του, λειτουργεί ως μια δεσμευτική πράξη συσχέτισης και αλληλεπίδρασης. Επαναπροσδιορίζοντας τις ιεραρχίες του νοήματος και του συναισθήματος, το ηχητικό τοπίο διανοίγει και αναγγέλλει έναν συλλογικό χώρο στοργής, τριβής, επινόησης και αντίληψης.

Μέσα από την παραγωγή αντικειμένων, εγκαταστάσεων και έργων βίντεο, η πρακτική του Diogo da Cruz υλοποιεί εν μέρει φανταστικά σενάρια που αναφέρονται σε παρελθοντικές, παροντικές ή μελλοντικές κοινωνικοπολιτικές συνθήκες. Οι μύθοι και οι εικασίες του δημιουργούνται από επιστημονικές αναφορές, ιστορικά ντοκουμέντα και εμπειρίες συγκεκριμένων γεωγραφιών, με βασική πρόθεση να διεγείρουν τον κριτικό προβληματισμό σχετικά με τα συστήματα γνώσης που εκμεταλλεύονται και αποικιοποιούν τη λεγόμενη «φύση».