Με αφηγηματικό εργαλείο την κλωστή, η εικαστικός μοιράζεται τις δικές της οδηγίες σχοινοβασίας. Η γέφυρά της, κεντημένη από χρωματιστά νήματα και μικρά κουβάρια, είναι μια μετέωρη χειρονομία ένωσης κόσμων και ετεροτήτων, μια τελετουργική επίκληση στην επικοινωνία. Η ανθρώπινη ζωϊκότητα, η καταπιεσμένη παιδικότητα, η συνομιλία βίας και τρυφερότητας διασχίζουν τα υφάσματα της Ανδριάκαινα, που εγκαταλείπουν τη λεπτότητά τους για έναν εαυτό πιο σκληρό – άλλοτε από το πλεξιγκλάς, τις ρητίνες και το τσιμέντο και άλλοτε από το ίδιο το θέμα.

Εικοσιπέντε επιτοίχια έργα και δύο κατασκευές στον χώρο φέρνουν σε συμφωνία πολλές μορφικές κατευθύνσεις, με κοινή συνισταμένη τη χρήση της κλωστής. Το νήμα λειτουργεί ως εργαλείο εφάμιλλο της γραφίδας και κεντάει τον δρόμο του πάνω σε ύφασμα, σε χαρτί, σε τρυπημένο πανί, μέσα σε πλαίσια (λυρικά ή αυστηρά) που γίνονται κι αυτά μέρος της «ζωγραφικής».