Αμυδρό απροσδιόριστο φως. Βραδινές σκιές. Δέρματα και όπλα σε εγκαταλελειμμένα εδάφη υποδηλώνουν νησίδες κατακερματισμένου χρόνου. Κάπου σε ένα πιθανό μέλλον, κάπου σε ένα πιθανό παρελθόν. Σώματα και περιπλανήσεις συνδέονται μεταξύ τους με διανύσματα. Μαρμαρωμένα ή σε κίνηση, πάντα όμως σε αναζήτηση του τέλειου τοπίου. Σε μια χρονική στιγμή όπου τα πράγματα είναι διάφανα. Σκοτεινοί καιροί. Πολεμιστές και φωνές σε διάλογο. Ποιο είναι το αίτημά τους; «Άστε μας να παραμείνουμε στο παρελθόν άστε μας να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε». Χωρίς καθόλου ιστορία; Πώς θα μπορούσε αυτό να ειπωθεί; Απεδαφοποίηση ή απλά μια ελπίδα για ουδετερότητα. Και αυτοί συνεχίζουν... Τέτοιου είδους περιπλανήσεις είναι πιθανόν να εξελιχθούν σε μια συναρπαστική εμπειρία και να προτείνουν έναν αέναο αγώνα για την δημιουργία μιας «τέλειας» κοινωνίας. Που υπήρξε ή θα υπάρξει. Πώς θα μπορούσε η ανυποχώρητη επιθυμία του πολιτισμού να τεκμηριώσει τον εαυτό της; Ίσως να υποκινείται από μια ασυνείδητη κατανόηση της διαφαινόμενης κατάργησής της.

Για την πρώτη ατομική της έκθεση με την γκαλερί Ελένη Κορωναίου, η Λητώ Κάττου παρουσιάζει μια νέα σειρά έργων που συνεχίζουν να διερευνούν τη γοητεία που της ασκεί η οντολογία της επιπεδότητας και της δυνατότητάς της να αρθρώνει όγκο, οι διαφορετικές διαδικασίες ενσωμάτωσης και μετασχηματισμού του χρόνου και των υλικών. Η υλικότητα και η υποκειμενοποίηση εξετάζονται μέσω ενός εύρους χειρονομιών που κυμαίνονται από τον ψηφιακό σχεδιασμό μέχρι τις θερμοχημικές επεξεργασίες.

Οι σιλουέτες των πέντε μεταλλικών Πολεμιστών μεταφέρουν και ενσωματώνουν όπλα, κοσμήματα και δέρματα, τα οποία κατασκευάζονται από διαφορετικά υλικά όπως αλουμίνιο, ορυκτούς λίθούς, ατσάλι, ύφασμα και πλαστικό. Οι Πολεμιστές περιτριγυρίζονται από επίπεδες φόρμες αλουμινίου που απεικονίζουν μέρη και σημεία του σώματος και κατανοούνται ως σκιές. Επιπλέον, επίπεδα χάλκινα φύλλα υποδηλώνουν την κατανόηση του τοπίου ως μια κατακόρυφη πύλη έτοιμη για πρόσβαση. Θα χρησιμοποιήσουν οι Πολεμιστές τις θύρες στις περιπλανήσεις τους; Τις έχουν χρησιμοποιήσει ήδη; 

Τέλος, στο πρώτο επίπεδο του χώρου της γκαλερί το δίπτυχο έργο από καθρέφτη λειτουργεί ως δήλωση των φωνών των περιπλανητών. Φιλοξενεί στην ανακλαστική του επιφάνεια ταυτόχρονα τα σώματα των Πολεμιστών, τις σκιές και τον θεατή, δημιουργώντας έναν μη ιεραρχικό διάλογο που μετατοπίζεται μεταξύ του εαυτού και του άλλου.