O Τάκης Μαυρωτάς προλογίζει τον κατάλογο της έκθεσης:

…Με το φακό της επιλεκτικά συλλαμβάνει τις εικόνες της φύσης, που σε κάνουν να αντιλαμβάνεσαι το όνειρο μέσα στη ζωή και τη ζωή μέσα στο όνειρο. Συνειδητά, βέβαια, γνωρίζει ότι το όνειρο και η αγάπη σε αφήνουν, όταν τα αφήνεις. Εκείνο που την απασχολεί είναι η αίσθηση της πνοής της φύσης και αποφεύγει κάθε γεωγραφικό της προσδιορισμό. Η φύση παρηγορεί, εμπνέει, ευεργετεί τον άνθρωπο και τον οδηγεί στα βάθη της σκέψης, πέρα από σύνορα και  φραγμούς. Έτσι, συγκεντρώνει την προσοχή της σ’ εκείνο το εστιακό σημείο, που ενδυναμώνει τη δυνατή της έκφραση, αποφεύγοντας ηθελημένα τις έντονες χρωματικές αντιπαραθέσεις, με αποτέλεσμα να κυριαρχούν τα γαιώδη χρώματα, με τη μοναδική εξαίρεση του λιόπανου στην Κέρκυρα, που, με τον λαμπερό του κυματισμό, μας παραπέμπει στις μυστηριακές αντανακλάσεις του ήλιου στο υγρό στοιχείο…

…Η Μαργαρίτα Τριβυζά με το φακό της συναντά τη σιωπή και τη μοναξιά, που, με τη θέλησή της, επιβάλλει στον εαυτό της, σαν να αναζητά την αλήθεια των μυστικών ή του προσωπικού της μύθου, όπου το πραγματικό συνυπάρχει με το φανταστικό. Έτσι, μας οδηγεί σε ένα σωτήριο ταξίδι στο χρόνο και τις ελληνικές αισθήσεις. Ο φωτογράφος πάντα κρύβει ένα μυστικό ανάμεσα στις χιλιάδες εικόνες του και την ίδια του τη ζωή. Αυτό το μυστικό μπορεί να τον οδηγήσει κοντά στο μυστήριο της φύσης και την έρευνα της γοητείας του τοπίου. Το φως, η σκιά, το νερό δίνουν το έναυσμα για την αποτύπωση μιας τεράστιας ποικιλίας της φυσικής πραγματικότητας, μιας σειράς εντυπώσεων, που μένουν ανεξίτηλες στο πέρασμα του χρόνου…