Ο Καγκλής δουλεύοντας ξανά σε μεγάλα τελάρα φτιάχνει εικόνες που προκαλούν το υποσυνείδητο του θεατή. Ο ίδιος αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στη βίαια ενστικτώδη πράξη του χεριού και τη δεξιότητα του ταχυδακτυλουργού. Η επιφάνεια του έργου, ένα πεδίο μάχης αντίρροπων δυνάμεων, δουλεύεται εξαντλητικά μέχρι να προκύψει το ζωγραφικό γεγονός. Το στοίχημα είναι να εκπλαγεί κατ’ αρχήν ο ίδιος ο ζωγράφος. Όταν το έργο ολοκληρώνεται, οι αποτυχίες και μεταμέλειες της διαδικασίας είναι εκεί, κρυμμένες, σε μια αμφίσημη εικόνα που πλέον αφορά και τους άλλους.

Ο Τριαντάφυλλος Πατρασκίδης, πρ. πρύτανης της ΑΣΚΤ, σημειώνει στον κατάλογο της έκθεσης: «´Ο Τζουλιάνο, έχοντας βαθιά την αίσθηση του ζωγραφικού χώρου, αναπτύσσεται δυναμικά, ακολουθώντας την έμφυτη ζωγραφική του ορμή. Η δραστική πινελιά και η δραματική χρωματική διάθεση διεγείρουν βαθύτερες, πρωτόγονες μνήμες, ονειρικές επιθυμίες, ή εφιαλτικά όνειρα...»