Τα νέα έργα του Διονύση Χριστοφιλογιάννη είναι γλυπτά από φελλό, μέταλλο, πορσελάνη, λάδι σε καμβά και ριζόχαρτο. Τα υλικά διαστίζονται από τρύπες, οι οποίες αποτελούν σημεία ελευθερίας και θέασης του κόσμου μέσα από τον περιορισμό ή τη φυλακή, αλλά και μήτρα του εαυτού και όσων μας περιβάλλουν. «Η τρύπα συμβολίζει το παράδοξο της “ελεύθερης αίσθησης” μέσα από τη φυλακή». «Εξαρτάται πού βρίσκεσαι... Μέσα στην τρύπα ή έξω από αυτή. Από μία τρύπα είναι συνηθισμένο να κοιτάζει κανείς, αλλά και να πυροβολεί μέσα από αυτή, να κρύβεται για να ουρλιάξει ή να πεθάνει μέσα σ' αυτή. Στην ιστορία βρίσκουμε τρύπες ως επαναλαμβανόμενο εργαλείο σε αρχαία γλυπτά και αρχιτεκτονικές τοποθεσίες που ερμηνεύονται ως σύμβολα τελειότητας, αθανασίας, ευγένειας και μαγείας. Τρύπες έχουν χρησιμοποιηθεί σε τελετουργίες και στο αρχαίο θέατρο, όπου οι οπές της μάσκας ήταν μεγάλες, έτσι ώστε οι φωνές ν' ακούγονται σαν από ηχείο». Όγκοι και σχήματα που παραπέμπουν σε οργανικές μορφές, σε εσωτερικές συνάψεις και συνάψεις του βίου, στο άνοιχτό ή κλειστό ψυχικό κέντρο, στο αίσθημα του εκλωβισμού και στην αίθηση ή στην ψευδαίσθηση ελευθερίας, στο πλέγμα των πραγμάτων, στην υπαρξιακή καταγωγή μας. Τα έργα αυτά μοιάζει να έχουν κατασκευαστεί με άξονα την ελευθερία του περιορισμού, την ανέφικτη ελευθερία και τις σκοτεινές μας ρίζες.

Απόσπασμα από το κείμενο «Η ελευθερία του περιορισμού και η τρύπα» του Θάνου Σταθόπουλου