Το εικαστικό έργο του Ζήκου Δέδου προσφέρει ένα ταξίδι στις αισθήσεις, ένα νοσταλγικό οδοιπορικό στις αναμνήσεις ενός κόσμου που προσλαμβάνεται μέσα από τη φυσική όραση και γίνεται βίωμα εικονοπλαστικό. Στις ελαιογραφίες του Δέδου ο οφθαλμός νοείται "ως παράθυρο του σώματος από όπου η ψυχή θεωρεί και χαίρεται την ομορφιά του κόσμου", για να δανειστούμε τα λόγια του Leonardo da Vinci. Ο "τεράστιος βολβός του ματιού" μετατρέπεται λοιπόν σε πρωταρχικό όργανο ερμηνείας μιας πραγματικότητας, εξίσου φαινομενικής και εσωτερικής, που επιζητεί να διεισδύσει στους "μυστηριώδεις" νόμους του αισθητού κόσμου.