Παρουσιάζονται κολλάζ φτιαγμένα με εικόνες από αρχειακό υλικό και δουλεμένα με την τεχνική του origami, σχέδια με φράσεις σε διπλωμένα χαρτιά, κεραμικά γλυπτά και μία εγκατάσταση που παραπέμπει στον πύργο της Βαβέλ. Μέρος της έκθεσης είναι η εγκατάσταση ενός φανταστικού δωματίου του πύργου της Βαβέλ, που διαπραγματεύεται την καπιταλιστική ανάπτυξη σε σχέση με τη συνύπαρξη των ανθρώπων, τη δυσκολία επικοινωνίας αλλά και την ψυχολογική απομάκρυνση του εαυτού μας μέσα από τα διλλήματα που βάζουμε οι ίδιοι στον εαυτό μας.

Όπως παρατηρεί η ιστορικός τέχνης Άννα Μυκονιάτη στην έκθεση «BUILDING A BABEL TOWER» ο Γιώργος Τσεριώνης παρουσιάζει δύο ενότητες έργων, επίτοιχα έργα και γλυπτά στο χώρο, που επιχειρούν να προβάλλουν το φιλοσοφικό ερώτημα σχετικά με την ύπαρξη και την κατάκτηση της πανανθρώπινης αντικειμενικής αλήθειας.

Η πρώτη ενότητα έργων χωρίζεται στα σχέδια και στην προσπάθεια συσχετισμού στα φωτογραφικά κολλάζ του λόγου, ως μέσου εκφοράς γνώσης και πληροφορίας, με την εικόνα. Τα σχέδια απεικονίζουν σελίδες χαρτιού με κείμενο, διπλωμένες ή τσαλακωμένες, επιτρέποντας ή εμποδίζοντας την ανάγνωση τους. Αντίθετα, στα φωτογραφικά κολλάζ, αρχειακές φωτογραφίες από το περιοδικό National Geographic συνδυάζονται και διπλώνονται με την ιαπωνική τεχνική του origami δημιουργώντας μια νέα ανάγνωση του θέματος.

Η δεύτερη ενότητα έργων είναι η κεντρική εγκατάσταση ενός «φανταστικού δωματίου» του πύργου της Βαβέλ και μια σειρά γλυπτών.Η εγκατάσταση αποτελείται από διάφορα γλυπτικά στοιχεία που παραπέμπουν στον πύργο της Βαβέλ ως συμβολισμό μιας ψυχικής κατάστασης και όχι ως αρχιτεκτόνημα. Ένας σωρός από μαύρους κύβους-συντρίμμια που αναφέρονται στην εγκατάλειψη, το βιβλίο ως σύμβολο γνώσης, το ελάφι ως σύμβολο κάλλους, ευγένειας και πνευματικής ανάπτυξης και μια ημιτελής κατασκευή, μια μακέτα του πύργου της Βαβέλ αλά Bruegel. Τα γλυπτά από πηλό, αποτελούμενα από διαφορετικά στοιχεία που συνδυάζονται σε οργανικά μορφώματα, περιτυλίγονται με ένα πλέγμα και αποκτούν μια τάση ανύψωσης και φυγής προς τα επάνω.